نقش بازخورد سازنده در محیط های یادگیری ترکیبی در ارتقای خودنظارتی دانش آموزان

این مقاله مروری به تحلیل جامع نقش حیاتی بازخورد سازنده در چارچوب محیط های یادگیری ترکیبی به منظور پرورش و ارتقای مهارت های خودنظارتی در دانش آموزان می پردازد. این پژوهش استدلال می کند که معماری منحصربه فرد یادگیری ترکیبی، با ادغام هوشمندانه روش های آنلاین و حضوری، یک اکوسیستم ایده آل برای ارائه بازخوردهای به موقع، متنوع و کاربردی فراهم می آورد. این مقاله با کاوش در مبانی نظری بازخورد سازنده و خودنظارتی، دومی را به عنوان یکی از مولفه های محوری در یادگیری خودگردان معرفی می کند. یافته های تلفیق شده از ادبیات پژوهشی نشان می دهد که محیط های ترکیبی چگونه کانال های بازخورد چندگانه ای را تسهیل می کنند: بازخورد فوری و خودکار از طریق ابزارهای آنلاین به دانش آموزان در نظارت بر درک پایه خود کمک می کند؛ بازخورد ساختاریافته همتایان در فضاهای دیجیتال مشارکتی مهارت های تاملی را تقویت می نماید؛ و بازخورد هدفمند و حضوری معلم در طول جلسات یادگیری فعال، به هدایت درک عمیق تر منجر می شود. نشان داده شده است که این چرخه غنی بازخورد، در کمک به دانش آموزان برای ارزیابی دقیق پیشرفت خود، شناسایی شکاف های یادگیری و تنظیم راهبردهایشان، و در نتیجه تقویت ظرفیت خودنظارتی آن ها، بسیار موثر است. در نهایت، نتیجه گیری می شود که طراحی آگاهانه سازوکارهای بازخورد، یک عامل تمایز کلیدی در یادگیری ترکیبی موثر است که آن را از یک مدل صرفا برای ارائه محتوا، به یک موتور قدرتمند برای پرورش یادگیرندگان مستقل و از نظر فراشناختی آگاه، تبدیل می کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری ترکیبی ، بازخورد سازنده ، خودنظارتی ، یادگیری خودگردان ، فراشناخت