نقش آموزش مهارت های زندگی در کاهش خشونت و افزایش همدلی کودکان ابتدایی

هدف این مقاله مروری، بررسی و تحلیل نقش آموزش مهارت های زندگی به عنوان یک راهبرد کلیدی در کاهش رفتارهای خشونت آمیز و تقویت حس همدلی در میان دانش آموزان دوره ابتدایی است. خشونت در مدارس، پدیده ای چندوجهی با پیامدهای منفی عمیق بر سلامت روانی، اجتماعی و تحصیلی کودکان است که ضرورت اتخاذ رویکردهای پیشگیرانه و جامع را آشکار می سازد. در مقابل، همدلی به عنوان یکی از مولفه های اصلی هوش هیجانی، نقشی حیاتی در برقراری روابط سالم و کاهش تعارضات ایفا می کند. این پژوهش با مرور نظام مند ادبیات نظری و پژوهشی موجود، به این نتیجه دست می یابد که آموزش مهارت های زندگی، شامل مهارت هایی چون خودآگاهی، مدیریت هیجانات، حل مسئله، تفکر نقاد، ارتباط موثر و همدلی، می تواند به طور مستقیم و غیرمستقیم به کاهش خشونت کمک کند. این مهارت ها با توانمندسازی کودکان برای شناسایی و مدیریت احساسات خود، درک دیدگاه های دیگران و استفاده از راهبردهای سازنده برای حل تعارضات، زمینه ساز شکل گیری محیطی امن و حمایتگر در مدرسه می شوند. یافته های این مرور نشان می دهد که برنامه های آموزش مهارت های زندگی، زمانی که به صورت مستمر، ساختاریافته و با مشارکت فعال معلمان و والدین اجرا شوند، تاثیرگذاری بیشتری خواهند داشت. در نهایت، این مقاله بر اهمیت تلفیق این آموزش ها در برنامه درسی رسمی مدارس ابتدایی به عنوان یک استراتژی بنیادین برای پرورش نسلی صلح جو، مسئولیت پذیر و برخوردار از سلامت روانی تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

مهارت های زندگی ، خشونت ، همدلی ، کودکان ابتدایی ، آموزش و پرورش.