بررسی تاثیر رویکردهای نوین آموزشی بر یادگیری پایدار

با توجه به تحولات سریع علمی، فناوری و نیازهای نوین جامعه، دستیابی به یادگیری پایدار در دانش آموزان به یکی از دغدغه های اصلی نظام های آموزشی تبدیل شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر رویکردهای نوین آموزشی بر یادگیری پایدار، تلاش دارد تا میزان اثرگذاری این رویکردها بر کیفیت، ماندگاری و عمق یادگیری دانش آموزان را شناسایی کند. روش تحقیق از نوع توصیفی–تحلیلی و با رویکرد ترکیبی کیفی، کمی و کتابخانه ای طراحی شده است. داده های نظری از طریق بررسی منابع علمی معتبر و پایگاه های اطلاعاتی شامل سیویلیکا، SID، نورمگز، مگ ایران و گوگل اسکولار گردآوری شد و داده های میدانی از طریق پرسشنامه ای که بین ۵۲ معلم توزیع شد، جمع آوری گردید. یافته ها نشان می دهد که اکثر معلمان با مفاهیم رویکردهای نوین آشنایی متوسط تا زیاد دارند و در عمل نیز این روش ها تاثیر مثبت و معناداری بر یادگیری پایدار دارند. به ویژه، افزایش یادگیری عمیق، ارتقای انگیزه یادگیرندگان و تثبیت مفاهیم در حافظه بلندمدت از جمله نتایج برجسته است. همچنین، استفاده از فناوری های نوین، یادگیری فعال و فعالیت های تعاملی، نقش موثری در ارتقای مهارت های حل مسئله و کاهش یادگیری سطحی ایفا می کند. این پژوهش بر ضرورت حمایت ساختاری، آموزش ضمن خدمت و طراحی محتوا و فعالیت های آموزشی همسو با روش های نوین تاکید دارد تا یادگیری پایدار و کیفیت آموزش در مدارس تقویت شود.

کلیدواژه ها:

رویکردهای نوین آموزشی ، یادگیری پایدار ، یادگیری فعال.