تحلیل نقش حافظه پیش بین در فرآیند یادگیری و آموزش

یادگیری در روانشناسی همواره به عنوان یکی از بنیادی ترین فرایندهای شناختی مورد توجه بوده است چرا که پایه و اساس تغییرات رفتاری کسب مهارتها و انطباق با محیط را شکل میدهد از منظر روان شناسی یادگیری فرآیندی پویا مستمر و وابسته به تعاملات پیچیده میان حافظه توجه انگیزش و پردازش اطلاعات تلقی میشود در دهه های اخیر تحولات نوین در مطالعات شناختی نگاه کلاسیک به یادگیری را به چالش کشیده اند و بر نقش کارکردهای سطح بالای ذهن مانند کنترل اجرایی پردازش آینده نگر و سیستمهای حافظه ای متمرکز شده اند این رویکردهای جدید یادگیری را نه فقط محصول واکنش به محرکهای بیرونی بلکه نتیجه فعالیتهای پیش نگر ذهن در راستای تحقق اهداف آینده تفسیر میکنند در این میان ظهور نگرشهای تازه نسبت به عملکردهای حافظه به ویژه حافظه پیشبین افقهای جدیدی را در درک سازوکارهای یادگیری گشوده است حافظه پیشبین که به توانایی فرد در یادآوری نیتها و اجرای اعمال برنامه ریزی شده در آینده اشاره دارد از جمله مولفههای شناختی است که پیوندی عمیق با ساختار یادگیری دارد برخلاف حافظه گذشته نگر که بر ذخیره و بازیابی اطلاعات پیشین تاکید دارد حافظه پیشبین به پیش بینی سازماندهی و زمانبندی اعمال آینده می پردازد توانمندیهایی که برای یادگیری هدفمند اجرای تکالیف تحصیلی و شکل گیری عادات ذهنی منظم ضروری اند از این رو شناخت رابطه میان مولفه های حافظه پیشبین و ابعاد مختلف یادگیری میتواند چارچوبی نو برای تحلیل کیفیت فرآیند آموزش فراهم سازد امیری ۱۳۹۶ زارع و شریفی ۱۳۹۶

کلیدواژه ها:

حافظه پیش بین ، حافظه فعال ، فرایند یادگیری ، روانشناسی شناختی