رابطه فلسفه انسانگرایی و روانشناسی مثبت گرا در آموزش کودکان استثنایی

فلسفه انسان گرایی و روانشناسی مثبت گرا به عنوان دو دیدگاه انسان محور بر ارزش ذاتی خودمختاری و رشد فردی تاکید دارند این مقاله به بررسی چگونگی هم افزایی این دو دیدگاه در طراحی برنامههای آموزشی برای کودکان استثنایی شامل کودکان با ناتوانیهای ذهنی یا عاطفی می پردازد با تکیه بر اصول انسان گرایانه مانند احترام به فردیت و رویکردهای روانشناسی مثبت گرا مانند تقویت نقاط قوت این مطالعه نشان میدهد که این دیدگاهها میتوانند به بهبود نتایج آموزشی افزایش اعتماد به نفس و بهزیستی روانی کودکان کمک کنند روش تحقیق مبتنی بر تحلیل نظری و مرور منابع موجود است یافته ها حاکی از آن است که تلفیق این دو دیدگاه میتواند محیطهای آموزشی فراگیر و حمایتگری را ایجاد کند که به کودکان استثنایی امکان میدهد پتانسیلهای خود را شکوفا کنند این مقاله پیشنهاد میکند که برنامه های آموزشی با تمرکز بر نیازهای فردی و نقاط قوت کودکان طراحی شوند و معلمان با استفاده از تکنیکهای روانشناسی مثبت گرا مانند تشویق و بازخورد مثبت به توانمندسازی این کودکان کمک کنند تحقیقات آینده میتوانند تاثیر این رویکردها را در محیطهای واقعی آموزشی بررسی کنند

کلیدواژه ها:

فلسفه انسان ، گرایی روانشناسی مثبت گرا ، کودکان استثنایی ، آموزش فراگیر ، توانمندسازی