فرهنگ تعلیمی ایران در دوراهی حفظ سنتهای آموزشی یا پذیرش فناوریهای نوپدید

تحولات شتابان فناوریهای نوین نظامهای آموزشی سنتی را در ایران با چالشی پیچیده مواجه ساخته است که انتخاب میان حفظ ارزشهای آموزشی دیرینه و پذیرش فناوریهای نوظهور را به ضرورتی اجتناب ناپذیر تبدیل کرده است این مقاله در پی آن است تا ضمن بازشناسی ساختارهای فرهنگی اجتماعی و آموزشی غالب در مدارس، ایران امکان سنجی همنشینی سازنده میان آموزه های سنتی و ابزارهای فناوری را بررسی نماید. تحلیلها نشان میدهد که پذیرش هوشمندانه فناوریهای دیجیتال در چارچوب حفظ هویت فرهنگی-تعلیمی میتواند زمینه ساز بهبود کیفیت یادگیری افزایش تعاملات دانش آموزی و توسعه مهارتهای نوین شود. همچنین، چالشهای پیش رو، از جمله مقاومت، فرهنگی محدودیتهای زیرساختی و نگرشهای محافظه کارانه باید با رویکردی منعطف و تدریجی مدیریت شوند تا تعادل پایدار میان سنت و نوآوری برقرار گردد با تاکید بر تجربیات بومی و ظرفیتهای موجود این پژوهش مسیرهایی برای ایجاد الگویی میان راهی در آموزش ارائه میدهد که ضمن احترام به آموزههای پیشین از فرصتهای فناوری بهره مند شود. نتایج این بررسی میتواند راهنمایی عملی برای سیاست گذاران و مربیان در تحول تدریجی نظام آموزشی کشور باشد، بدون آنکه منجر به گسست فرهنگی یا آموزشی شود. این رویکرد میتواند بستری مناسب برای ارتقای کیفیت آموزشی و سازگاری با تغییرات جهانی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

فرهنگ تعلیمی ، ایران ، فناوریهای نوین آموزش ، سنتی تحول ، آموزشی زیست ، دیجیتال هم نشینی ، آموزشی یادگیری ترکیبی ، مقاومت ، فرهنگی ، زیر ساختهای آموزشی ، هویت ، آموزشی ، توسعه مهارتهای نوین ، الگوسازی آموزشی