رابطه تدریس تحول آفرین و درگیری تحصیلی با نقش میانجی باورهای خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان دوره دوم ابتدایی ناحیه یک ساری

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین رابطه تدریس تحول آفرین و درگیری تحصیلی با نقش میانجی باورهای خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان دوره دوم ابتدایی ناحیه یک ساری بود. این پژوهش به روش توصیفی از نوع همبستگی انجام پذیرفت. جامعه آماری این پژوهش، شامل کلیه دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی شهر ساری در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ برابر با ۳۵۰۰ نفر بودند. تعداد نمونه براساس جدول کرجسی مورگان تعیین حجم نمونه از روی حجم (جامعه صورت گرفت که تعداد ۲۴۶ نفر به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای بر حسب جنسیت انتخاب شدند پرسش نامههای استاندارد درگیری تحصیلی ریو (۲۰۱۳) تدریس تحول آفرین بوجامپ و همکاران (۲۰۱۰)، خودکارآمدی دانش آموزان جینک و مورگان (۱۹۹۹) به عنوان ابزار پژوهش انتخاب شدند که روایی آن ها مورد تایید قرار گرفت و پایایی درگیری تحصیلی ۰.۹۲ تدریس تحول آفرین ۰۹۴ خودکارآمدی ۰۸۲ یعنی بالاتر از ۰/۷۰ محاسبه شد. جهت تجزیه و تحلیل دادهها در سطح آمار توصیفی از جدول و نمودار فراوانی درصد فراوانی و میانگین داده و در بخش آمار استنباطی آزمون کلموگروف اسمیرنف (K-S) برای سنجش نرمال بودن داده ها و ضریب همبستگی و معادلات ساختاری توسط از نرم افزار ۲۲ SPSS در سطح اطمینان ۹۵ بررسی گردید. نتایج تجزیه و تحلیل دادهها نشان داد تدریس تحول آفرین و درگیری تحصیلی دانش آموزان دوره دوم ابتدایی ناحیه یک ساری رابطه مستقیم دارد تدریس تحول آفرین و باورهای خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان دوره دوم ابتدایی ناحیه یک ساری رابطه دارند باورهای خودکارآمدی تحصیلی و درگیری تحصیلی دانش آموزان دوره دوم ابتدایی ناحیه یک ساری رابطه دارند.

کلیدواژه ها:

تدریس تحول ، آفرین درگیری ، تحصیلی باورهای خودکارآمدی تحصیلی