رویکردهای رایج نهادهای آموزش عمومی کشور در زمینه تربیت دینی

هدف پژوهش بررسی رویکردهای رایج نهادهای آموزش عمومی و رسمی کشور در زمینه تربیت دینی است. این پژوهش از نوع کیفی و به روش کتابخانه ای انجام شد. نتایج پژوهش نشان داد که در حال حاضر انچه به طور عمده از تربیت دینی در آموزش عمومی در حال انجام است، به تقدم احساسات و عواطف دینی نسبت به شناخت در شکل گیری ایمان و به تبع آن در تربیت دینی توجه می کند. در واقع برای شناخت نسبت ثانوی قائلند؛ از این رو می توان گفت رویکرد رایج رویکرد عادتی و تا حدود عقلانی است، در حالیکه از نظر اسلام تربیت دینی مبتنی بر رویکرد تجربه دینی زمانی صورت می گیرد که آموزه های اسلامی با توجه به سه عنصر شناختی، عاطفی و ارادی صورت گیرد.

کلیدواژه ها:

تربیت ، تربیت دینی ، رویکرد عادتی ، رویکرد عقلانی