نقش بازی در رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی کودکان دبستانی

هدف از این پژوهش بررسی نقش بازی در رشد شناختی عاطفی و اجتماعی کودکان دبستانی است. بازی به عنوان فعالیتی طبیعی و بنیادین در زندگی کودک تاثیر قابل توجهی بر شکل گیری توانایی های ذهنی، تنظیم هیجانی و تعاملات اجتماعی دارد. یافته های مطالعات مختلف نشان می دهد که بازی های هدفمند، به ویژه بازی های ساختنی، نمایشی، تخیلی و گروهی، موجب بهبود تمرکز، حافظه، خلاقیت، اعتماد به نفس، همدلی و مهارت های ارتباطی کودکان می شوند. همچنین بازی می تواند ابزار موثری برای مقابله با اضطراب، بروز احساسات و یادگیری مهارت های زندگی باشد. در این مقاله با بهره گیری از منابع نظری و تجربی، به تبیین ابعاد گوناگون تاثیر بازی بر رشد کودکان پرداخته شده است. نتایج نشان می دهد که تلفیق اصول آموزشی با بازی، به ویژه در دوره ابتدایی، می تواند کیفیت یادگیری و سلامت روانی دانش آموزان را ارتقاء دهد. در پایان، پیشنهادهایی برای تقویت نقش بازی در نظام آموزشی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

بازی رشد ، شناختی رشد ، عاطفی رشد ، اجتماعی ، آموزش ابتدایی ، یادگیری فعال ، تعامل اجتماعی