نقش هوش مصنوعی در شخصی سازی آموزش علوم تجربی

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 141

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

CFTP11_0487

تاریخ نمایه سازی: 22 شهریور 1404

چکیده مقاله:

در عصر تحول دیجیتال و پیشرفت سریع فناوریهای نوین هوش مصنوعی به عنوان یک عامل کلیدی در تغییر الگوهای سنتی آموزش مورد توجه قرار گرفته است به ویژه در حوزه آموزش علوم، تجربی که انتقال مفاهیم پیچیده و انتزاعی به شیوه های متناسب با نیاز هر دانش آموز همواره چالشی اساسی به شمار می آید. استفاده از الگوریتم های هوشمند و سیستم های شخصی سازی کننده می تواند نقش مهمی در بهبود فرآیند یادگیری ایفا کند. این مقاله به بررسی نقش هوش مصنوعی در شخصی سازی آموزش علوم تجربی می پردازد و سعی دارد از طریق تحلیل دقیق داده های عملکردی بررسی موارد موردی و مرور ادبیات پژوهشی، مزایا، محدودیت ها و چالش های استفاده از این فناوری را شناسایی نماید. پژوهش حاضر با بهره گیری از رویکرد مروری تحلیلی منابع علمی مرتبط از سال های اخیر را مورد بررسی قرار داده و سیستم های توصیه کننده مربیان هوشمند و سامانه های تطبیقی آموزشی را از جنبه های کاربردی، اثربخشی و چالش های اجرایی تحلیل نموده است. نتایج به دست آمده نشان می دهد که هوش مصنوعی با امکان تنظیم خودکار محتوا و ارائه بازخورد لحظه ای می تواند مسیر یادگیری هر فرد را به صورت دقیق و متناسب با نیازهای منحصر به فردش تعیین کند به طوری که زمان مورد نیاز برای برداشت مفاهیم کاهش یابد و مشارکت و رضایت دانش آموزان به طور قابل توجهی افزایش یابد. همچنین پژوهش های صورت گرفته حاکی از آن است که استفاده از سامانه های هوشمند آموزشی موجب تحول در نقش معلم می شود؛ معلم از یک منبع انتقال دهنده اطلاعات به نقش راهنما و تسهیل کننده تبدیل شده و بدین وسیله فضای یادگیری به محیطی مشارکتی و تعاملی دگرگون می گردد. در عین حال چالش هایی مانند هزینه های بالا، نیاز به زیرساخت های پیشرفته، نگرانی های مربوط به حریم خصوصی داده ها از موانع مهم در بهره برداری گسترده از فناوری هوش مصنوعی به شمار می آیند. در نتیجه، این مقاله علاوه بر اثبات اثر مثبت هوش مصنوعی بر شخصی سازی روند آموزشی، پیشنهاداتی جهت رفع موانع اجرایی، تقویت زیرساخت های فناوری اطلاعات در نظام های آموزشی ارائه می دهد. نتایج بدست آمده می تواند منجر به تدوین سیاست های جدید و طراحی سامانه های هوشمند بومی شود که با شرایط و نیازهای خاص کشور سازگار باشند. از این رو، پژوهش های آتی نیز می بایست به بررسی اثرات بلندمدت این فناوری بر توسعه مهارت های تفکر انتقادی و توانمندی های شناختی دانش آموزان بپردازند.

نویسندگان

امیرحسین سعادتی

کارشناسی آموزش زیست شناسی، دانشگاه پردیس شهید رجایی ارومیه، دبیر