تحلیل پارامترهای مهندسی در طراحی و بهینه سازی پروتکلهای rTMS برای بازتوانی شناختی پس از سکته مغزی

سکته مغزی یکی از علل اصلی ناتوانی های شناختی در سراسر جهان به شمار می رود و بازتوانی شناختی بیماران مبتلا یکی از چالش های مهم علوم اعصاب و توانبخشی محسوب می شود. در این راستا پس از معرفی اصول علمی تحریک مغناطیسی، مغز به بررسی مطالعات بالینی انجام شده در حوزه بهبود حافظه، توجه و عملکرد اجرایی با استفاده از rTMS پرداخته می شود، سپس از منظر مهندسی پزشکی چالش ها و فرصت های موجود در طراحی و بهینه سازی پروتکلهای تحریک شامل انتخاب محل تحریک، فرکانس، نوع کویل و شدت پالس ها بررسی می گردد. در پایان با توجه به پیچیدگی های پاسخ عصبی، بیماران بر اهمیت توسعه سامانه های هوشمند شخصی سازی شده برای بهبود اثربخشی این روش تاکید شده و پیشنهادهایی برای پژوهش های آینده ارائه می گردد.

کلیدواژه ها:

تحریک مغناطیسی مکرر ترانس کرانیال ، بازتوانی شناختی ، سکته مغزی ، مدل سازی میدان مغناطیسی ، قشر پیشانی (DLPFC)