مدیریت بخش عمومی با تاکید بر حکمروایی شهری و کلانشهری

رشد فزاینده شهرنشینی، پیچیده تر شدن مسائل کلانشهری، و ناکارآمدی مدل های سنتی مدیریت دولتی، ضرورت بازنگری در شیوه های حکمرانی بخش عمومی را آشکار ساخته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی مبانی نظری، ساختاری و کاربردی حکمروایی شهری و کلانشهری، تلاش دارد چارچوب مناسبی برای اداره ی شهرهای بزرگ ایران با تاکید بر عدالت، شفافیت، مشارکت مردمی و کارایی ارائه دهد. در این چارچوب، مفاهیم مرتبط با پارادایم های سه گانه مدیریت دولتی شامل مدیریت کلاسیک، مدیریت نوین و خدمات عمومی نوین (حکمروایی خوب) مورد تحلیل قرار گرفته و جایگاه حکمروایی خوب شهری به عنوان پاسخ نظری و عملی به بحران های موجود تبیین شده است. تحلیل مدل های چهارگانه حکمروایی شهری (مدیریتی، شرکت گرا، طرفدار رشد و رفاهی) نشان می دهد که هیچ الگوی یکسانی را نمی توان بدون بومی سازی به کار گرفت؛ بلکه تلفیقی از تجربیات جهانی با شرایط فرهنگی، حقوقی و اجتماعی ایران باید مدنظر قرار گیرد. همچنین با بررسی اسناد بالادستی و اصول قانون اساسی، مشخص می شود که زمینه های نظری و قانونی برای پیاده سازی حکمروایی شهری در ایران فراهم است، اما تحقق آن نیازمند تمرکززدایی ساختاری، تقویت نهادهای مدنی، بازآرایی نهادی، ارتقاء شفافیت و بهره گیری از فناوری های نوین در حکمرانی شهری است. پژوهش در نهایت بر این نکته تاکید دارد که تحقق توسعه پایدار، عدالت فضایی و رضایتمندی عمومی در کلانشهرهای ایران، تنها در پرتو گذار به الگوی حکمروایی خوب شهری امکان پذیر خواهد بود.

کلیدواژه ها:

حکمروایی شهری ، مدیریت بخش عمومی ، مشارکت مردمی ، شفافیت و پاسخگویی