بررسی جایگاه هوش مصنوعی به عنوان معلم کمکی در فرایند تدریس

هوش مصنوعی در دهه های اخیر به یکی از مهم ترین تحولات در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات تبدیل شده است و به تدریج جایگاه ویژه ای در نظام های آموزشی پیدا کرده است. رشد سریع فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی، فرصت های متنوعی را برای ارتقای کیفیت یاددهی و یادگیری فراهم ساخته است. این فناوری می تواند در نقش یک معلم کمکی، ضمن پشتیبانی از معلمان، فرآیند آموزش را کارآمدتر و اثربخش تر نماید. از جمله مهم ترین کارکردهای هوش مصنوعی در آموزش می توان به فراهم سازی یادگیری شخصی سازی شده، ارزیابی مستمر و هوشمند، ارائه بازخورد فوری به دانش آموزان، طراحی محتوای آموزشی متناسب با نیازهای فردی و کمک به شناسایی نقاط ضعف و قوت یادگیرندگان اشاره کرد. چنین قابلیت هایی می تواند به کاهش فشار کاری معلمان، ارتقای کیفیت تدریس، و افزایش انگیزه و علاقه دانش آموزان بینجامد.با این حال، بهره گیری از هوش مصنوعی در نظام های آموزشی با چالش هایی همچون مسائل اخلاقی، حفظ حریم خصوصی داده ها، نابرابری در دسترسی به فناوری، و محدودیت در درک عاطفی و اجتماعی یادگیرندگان روبه رو است. بنابراین، هرچند هوش مصنوعی نمی تواند جایگزین کامل معلمان انسانی شود، اما می تواند به عنوان یک ابزار حمایتی، فرایند تدریس را غنی تر سازد و فرصت های جدیدی برای توسعه یادگیری فراهم کند. این مقاله با رویکرد توصیفی-تحلیلی و با استفاده از منابع معتبر فارسی و خارجی، به بررسی جایگاه هوش مصنوعی به عنوان معلم کمکی پرداخته و ضمن مرور نمونه های موفق داخلی و بین المللی، آینده به کارگیری این فناوری در آموزش را ترسیم می نماید.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: هوش مصنوعی ، آموزش ، تدریس ، معلم کمکی ، یادگیری شخصی سازی شده