بی نزاکتی در محل کار و بیگانگی شغلی: تحلیل نقش میانجی سرمایه اجتماعی و تعدیلگر سرمایه روان شناختی

هدف این پژوهش بررسی تاثیر بی نزاکتی در محل کار بر بیگانگی شغلی کارکنان با نقش میانجی سرمایه اجتماعی و تعدیلگر سرمایه روان شناختی در سازمان‎ های دولتی استان لرستان بود. پژوهش حاضر ازنظر هدف کاربردی است که در زمره پژوهش‎ های توصیفی از نوع علی قرار می‎ گیرد. جامعه آماری پژوهش تعداد ۱۳۵۰ نفر از کارکنان ادارات کل ستادی استان لرستان مستقر در شهر خرم‎ آباد بودند که نمونه‎ ای به تعداد ۳۰۰ نفر به روش تصادفی طبقه‎ ای از میان آنها انتخاب شد. برای سنجش متغیرهای پژوهش از پرسش نامه‎ های بی نزاکتی در محل کار بلائو و اندرسون (۲۰۰۵)، سرمایه اجتماعی ناهاپیت و گوشال (۱۹۹۸)، سرمایه روان شناختی یوسف و لوتانز (۲۰۰۷) و بیگانگی شغلی نایر و ووهرا (۲۰۱۰) استفاده شد. پایایی پرسش نامه‎ ها با روش آلفای کرونباخ به تایید رسید. در این پژوهش برای تحلیل داده‎ های پژوهش از مدل سازی معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج پژوهش نشاناز  بی نزاکتی در محل کار اثر مثبت و معناداری بر بیگانگی شغلی کارکنان و اثر منفی و معناداری بر سرمایه اجتماعی دارد. سرمایه اجتماعی نیز اثر منفی و معناداری بر بیگانگی شغلی کارکنان دارد. همچنین بی نزاکتی در محل کار ازطریق سرمایه اجتماعی دارای اثر مثبت و معناداری بر بیگانگی شغلی کارکنان است و سرمایه روان شناختی نیز اثر بی نزاکتی در محل کار را بر بیگانگی شغلی کارکنان در سازمان‎ های دولتی استان لرستان تعدیل می کند.

کلیدواژه ها:

بی‎ نزاکتی در محل کار ، بیگانگی شغلی ، سرمایه اجتماعی ، سرمایه روان شناختی ، سازمان های دولتی