استفاده از مصالح پایدار و دوستدار محیط زیست در تولید آسفالت

افزایش نیاز به زیرساخت های حمل ونقل و گسترش پروژه های راه سازی، موجب مصرف گسترده منابع طبیعی و تولید آلاینده های زیست محیطی شده است. در این میان، تولید آسفالت سنتی سهم بالایی در انتشار گازهای گلخانه ای، مصرف انرژی فسیلی و تخریب منابع دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی امکان استفاده از مصالح پایدار و دوستدار محیط زیست در تولید آسفالت و تحلیل اثرات فنی، زیست محیطی و اقتصادی آن انجام شده است.این مطالعه از نوع آزمایشگاهی-تحلیلی است. نمونه هایی از آسفالت با استفاده از آسفالت بازیافتی (RAP)، پلاستیک های بازیافتی و قیر زیستی تولید شد. آزمون های مکانیکی از جمله پایداری مارشال، روانی و مقاومت در برابر آب پذیری انجام گرفت. همچنین، برای تحلیل زیست محیطی از روش ارزیابی چرخه عمر (LCA) و برای تحلیل اقتصادی از رویکرد هزینه-فایده استفاده شد.نتایج نشان داد که ترکیبات اصلاح شده با RAP تا ۳۰٪ و پلاستیک های بازیافتی، عملکرد مکانیکی مناسبی از خود نشان می دهند و دوام روسازی را افزایش می دهند. استفاده از قیر زیستی به عنوان جایگزین بخشی از قیر نفتی، ضمن حفظ خواص فنی، موجب کاهش مصرف منابع فسیلی شد. ارزیابی زیست محیطی کاهش چشمگیر در GWP و مصرف انرژی اولیه را نشان داد. همچنین، تحلیل اقتصادی بیانگر صرفه جویی بلندمدت در هزینه های نگهداری و انرژی بود.مصالح پایدار قابلیت فنی، زیست محیطی و اقتصادی لازم برای جایگزینی در تولید آسفالت را دارند و می توانند به عنوان راهکاری موثر در جهت تحقق زیرساخت های کم کربن و پایدار مورد استفاده قرار گیرند.

کلیدواژه ها:

آسفالت پایدار ، مصالح بازیافتی ، قیر زیستی ، ارزیابی چرخه عمر (LCA) ، توسعه پایدار