بررسی چگونگی تلفیق الگوهای بومی مسکن در معماری امروز با رویکرد پایداری زیست محیطی (اقلیم گرم و مرطوب - بوشهر)

آسایش زیستی در محیط‎های ساخت دست بشر تحت تاثیر شرایط محیطی و اقلیمی است و انسان ناگزیر به شناخت شرایط اقلیمی محیط خود به منظور استفاده از امکانات و مواجهه با آن در شرایط سخت است. انسان معاصر طی چندین دهه اخیر بواسطه فعالیتهای غیرمسئولانه خویش به سرعت در جهت تخریب طبیعت و محیط زیست و نابودی منابع طبیعی به پیش می تازد. شدت گرفتن این روند و مشاهده عینی عواقب زیست محیطی ناشی از آن در سال های اخیر موجب به صدا درآمدن زنگ هشدار و منجر به پیدایش نگرش جدید و مسئولانه توسعه پایدار پیرامون تاثیر متقابل انسان و محیط زیست گردیده است. چندین دهه از مطرح شدن توسعه و معماری پایدار می گذرد و راه های بسیاری توسط آن برای حل بحران های زیست محیطی معاصر در بخش ساختمان مطرح شده است. ولی همچنان مشکلاتی در سر راه ایجاد معماری پایدار وجود دارد، به نظر می رسد که با رفع موانع از طریق توجه به ارزش ها و الگوهای بومی معماری می توان آن را کامل نمود. از این رو لزوم توجه به توسعه پایدار و ساخت و سازهای مطابق با اصول معماری بومی در راستای بهینه سازی مصرف انرژی و بهره وری از پتانسیل های اقلیمی در جهت ایجاد آسایش و رفاه کاربران از اهمیت خاصی برخوردار است. این مقاله ضمن مطالعه شرایط اقلیمی شهر بوشهر و بررسی الگوهای بومی معماری اقلیم منطقه گرم و مرطوب با تاکید بر ضرورت طراحی ساختمان های سازگار با اقلیم منطقه راهبردهایی را جهت ساخت بناهای متناسب با این اقلیم ارائه می نماید.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، الگوهای بومی ، معماری همساز با اقلیم ، بوشهر ، اقلیم گرم و مرطوب