بررسی نقش سبک های فرزندپروری و حمایت اجتماعی در سلامت روان و عملکرد تحصیلی دانش آموزان: نقش میانجی مشاوره تحصیلی

این پژوهش مروری-تحلیلی به بررسی رابطه سبک های فرزندپروری و حمایت اجتماعی با دو نتیجه کلیدی دانش آموزان—سلامت روان (اضطراب، افسردگی، رضایت از زندگی تحصیلی) و عملکرد تحصیلی—می پردازد و نقش میانجی خدمات و مداخلات مشاوره تحصیلی را بررسی می کند. شواهد نظری (از جمله الگوهای بوردیو و نظریه های فرایندی خانواده) و یافته های تجربی نشان می دهند سبک های فرزندپروری مقتدرانه با سلامت روان بهتر و عملکرد تحصیلی بالاتر همبستگی مثبت دارند، در حالی که سبک های استبدادی یا غیرفعال معمولا با نتایج منفی همراه اند (Baumrind, ۱۹۶۶; Pinquart & Kauser, ۲۰۱۸). حمایت اجتماعی خانوادگی، معلمان و هم سالان نقش تعدیلی و تقویتی بر رابطه فرزندپروری–پیآمدها دارد (Cohen & Wills, ۱۹۸۵). مرور شواهد نشان می دهد مشاوره تحصیلی سازمان یافته (برنامه های جامع مدرسه ای، گروهی و فردی) می تواند به عنوان میانجی عمل کند؛ یعنی از طریق تقویت مهارت های روانی-اجتماعی، افزایش درگیری تحصیلی و تغییر رفتارهای والدینی، اثرات مثبت سبک های سازنده و حمایت اجتماعی را بر سلامت روان و عملکرد تحصیلی تقویت نماید (Whiston et al., ۲۰۱۱; Carey & Dimmitt, ۲۰۱۲). بر پایه سنتز شواهد، پیشنهاد می شود برنامه های مشاوره ای مدارس با محور تقویت تعامل خانواده–مدرسه، آموزش والدین و توسعه شبکه های حمایتی طراحی و سپس با مطالعات بلندمدت ارزیابی شوند.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، حمایت اجتماعی ، سلامت روان دانش آموزان ، عملکرد تحصیلی ، مشاوره تحصیلی ، میانجی گری