اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر شرم از خود و ناگویی هیجانی در زنان متقاضی طلاق

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر شرم از خود و ناگویی هیجانی در زنان متقاضی طلاق بود.روش: در این پژوهش از طرح تجربی تک ­موردی از نوع خط پایه چندگانه ناهم­زمان استفاده شد. جامعه پژوهش شامل کلیه زنان متقاضی طلاق بود که در سه ماهه اول سال ۱۴۰۲ به مرکز مشاوره اندیشه و احساس شهر مشهد مراجعه کرده بودند.  از بین افراد مراجعه­ کننده تعداد ۳ نفر با استفاده از روش نمونه ­گیری در دسترس مبتنی بر هدف و بر اساس داوطلب بودن آزمودنی­ ها به­ عنوان نمونه انتخاب شدند. آزمودنی ­ها در طول خط پایه و درمان به پرسش­نامه­ های شرم درونی شده کوک و ناگویی هیجانی تورنتو پاسخ دادند. داده­ ها به روش ترسیم دیداری، شاخص تغییر پایا و فرمول درصد بهبودی تحلیل شدند.یافته­ ها: نتایج بررسی نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد توانسته است به ­صورت معناداری بر شرم از خود و ناگویی هیجانی  در زنان متقاضی طلاق تاثیر بگذارد و سبب بهبود آن­ها شود (P<۰/۰۵). بنابراین، می­توان از این رویکرد در جلسات درمانی زنان متقاضی طلاق استفاده کرد.نتیجه­: یافته­ های پژوهش حاضر نشان داد که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد توانسته است؛ از طریق ایجاد انعطاف پذیری روانشناختی، پذیرش، خودشفقتی و خودمهربانی، ذهن­ آگاهی و کاهش اجتناب تجربه­ ای  بر شرم از خود و ناگویی هیجانی زنان متقاضی طلاق موثر واقع شود و آن­ها را کاهش دهد. در نتیجه می­توان از درمان مذکور ( با در نظر گرفتن شرایط خاص هر مراجع و هم­چنین ملاک­های ورود و خروج مطرح شده در این پژوهش)، در جهت تقویت انعطاف­ پذیری روانشناختی، پذیرش، خودشفقتی و خودمهربانی، ذهن ­آگاهی و کاهش اجتناب تجربه­ ای برای کمک به زنان با مسائل و مشکلات مشابه کمک گرفت.

کلیدواژه ها:

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد ، شرم از خود ، ناگویی هیجانی ، طلاق