نقش یادگیری تلفیقی (حضوری و مجازی) در افزایش مشارکت و یادگیری فعال دانش آموزان

یادگیری تلفیقی با بازآرایی بنیادین زمان و مکان یادگیری، به عنوان یک کاتالیزور قدرتمند برای گذار به سمت پداگوژی های دانش آموزمحور عمل می کند. این رویکرد از طریق مولفه آنلاین، فرصت هایی برای یادگیری شخصی سازی شده و کسب آمادگی اولیه فراهم می آورد که این امر به نوبه خود، زمان کلاس حضوری را برای فعالیت های سطح بالا و تعاملی نظیر بحث، حل مسئله و پروژه های گروهی آزاد می سازد. در مواجهه با چالش دیرینه انفعال دانش آموزان در کلاس های درس سنتی، یادگیری تلفیقی به عنوان یک راهبرد آموزشی نویدبخش برای احیای مشارکت و ترویج یادگیری فعال ظهور کرده است. این مقاله مروری با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به بررسی جامع سازوکارهایی می پردازد که از طریق آنها، ادغام هوشمندانه آموزش حضوری و مجازی می تواند به افزایش مشارکت و یادگیری فعال دانش آموزان منجر شود. در این راستا، ضمن تشریح مبانی نظری مفاهیم کلیدی یادگیری تلفیقی، مشارکت چندبعدی دانش آموز (شامل ابعاد رفتاری، عاطفی و شناختی) و اصول یادگیری فعال، به تحلیل یافته های پژوهش های داخلی و خارجی پرداخته می شود. نتایج حاصل از مرور نظام مند ادبیات نشان می دهد که یادگیری تلفیقی از طریق دو مکانیسم اصلی عمل می کند: نخست، با انتقال بخش ارائه محتوا به فضای آنلاین، انعطاف پذیری و کنترل دانش آموز بر فرآیند یادگیری را افزایش داده و به شخصی سازی آموزش کمک می کند. دوم، این رویکرد زمان گران بهای کلاس حضوری را برای فعالیت های تعاملی، مشارکتی و سطح بالا آزاد می سازد. این بازآرایی ساختاری، با تقویت حس خودمختاری و شایستگی، به طور مستقیم به افزایش مشارکت در تمام ابعاد و فراهم آوردن بستری اصیل برای یادگیری فعال و عمیق منجر می شود. این مقاله نتیجه گیری می کند که یادگیری تلفیقی، بیش از یک نوآوری فناورانه، یک تحول پداگوژیکی است که پتانسیل گذار از فرهنگ انفعال به فرهنگ مشارکت فعال را در نظام آموزشی دارد.

کلیدواژه ها:

یادگیری تلفیقی ، مشارکت دانش آموزان ، یادگیری فعال ، آموزش ترکیبی ، پداگوژی نوین