رابطه الگوهای ارتباطی خانواده و تمایزیافتگی خود با تاب آوری در معلمان مرد شهرستان گنبدکاووس

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه الگوهای ارتباطی خانواده و تمایزیافتگی خود با تاب آوری در معلمان مرد شهرستان گنبدکاووس انجام شد. تاب آوری به عنوان یکی از مهم ترین توانایی های روان شناختی، نقش اساسی در مواجهه با فشارهای محیطی و شغلی دارد و شناسایی عوامل فردی و خانوادگی موثر بر آن اهمیت ویژه ای دارد. روش پژوهش کاربردی و از نوع توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه معلمان مرد شاغل در مدارس شهرستان گنبدکاووس در سال تحصیلی ۱۴۰۳–۱۴۰۲ (۸۲۴ نفر) بود که بر اساس جدول کرجسی و مورگان ۲۶۲ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه الگوهای ارتباطی خانواده ریچی و فیتزپاتریک (۱۹۹۰؛ ۲۶ گویه)، پرسشنامه تمایزیافتگی خود پلج–پوپکو (۲۰۰۴؛ ۴۶ گویه) و پرسشنامه تاب آوری کونور و دیویدسون (۲۰۰۳؛ ۲۵ گویه) بود که همگی بر اساس مقیاس لیکرت نمره گذاری شدند. داده ها با استفاده از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه در نرم افزار SPSS-۲۵ تحلیل شد. یافته ها نشان داد بین الگوهای ارتباطی خانواده و تمایزیافتگی خود با تاب آوری رابطه مثبت و معناداری وجود داشت و این متغیرها توانستند حدود دو سوم واریانس تاب آوری معلمان را تبیین کنند؛ به طوری که جهت گیری گفت وشنود و مولفه جایگاه من بیشترین سهم را در پیش بینی تاب آوری داشتند. نتایج بیانگر آن است که تقویت الگوهای ارتباطی مثبت در خانواده و ارتقای مهارت های تمایزیافتگی می تواند سطح تاب آوری معلمان را افزایش دهد و زمینه ساز بهبود سلامت روان و کیفیت تدریس گردد.

کلیدواژه ها:

الگوهای ارتباطی خانواده ، تمایزیافتگی خود ، تاب آوری ، معلمان مرد.