بررسی شکل گیری حافظه در داستان مردی که خواب است نوشته ژرژ پرک از منظر آراء هانری برگسون

ادبیات بستری است که نویسندگان به نفع اهداف و اندیشه های خود بهره می برند تا درونمایه ها و تکنیک های پیچیده ی داستانی خود را به مدد نوآوری های زبانی و در بطن ملزومات تاریخی و دگرگونی های اجتماع و احوالات فردی نشان دهند. همچنین خلاقیت های زبانی و متنی، ظرافت های داستانی را در بطن مفاهیم، مضامین، نمادها و اشکال داستان پردازی به تصویر می کشند. بنابراین نگارش خلق شده همچون بازتابی از انگیزه های ذهنی، روانی و اجتماعی مولفان، خود را نمود می دهد. ژرژ پرک از نویسندگان معاصر فرانسه، با ظریف ترین تصاویر بازی گونه ی متنی، تشویش ها، غرابت و هویت گسیخته ی انسان معاصر را به همراه هجو تند جامعه نشان می دهد. پژوهش حاضر با بررسی اشکال حافظه نزد پرک، با یک رویکرد توصیفی-تحلیلی، به تبیین مفاهیم زمان و تجربه انسانی مولف از منظر آراء هانری برگسون پرداخته و نقش زمان و جریان آن را در شناسایی لحظات داستانی برجسته می کند. . ژرژ پرک از نویسندگان معاصر فرانسه، با ظریف ترین تصاویر بازی گونه ی متنی، تشویش ها، غرابت و هویت گسیخته ی انسان معاصر را به همراه هجو تند جامعه نشان می دهد. پژوهش حاضر با بررسی اشکال حافظه نزد پرک، با یک رویکرد توصیفی-تحلیلی، به تبیین مفاهیم زمان و تجربه انسانی مولف از منظر آراء هانری برگسون پرداخته و نقش زمان و جریان آن را در شناسایی لحظات داستانی برجسته می کند.

کلیدواژه ها:

حافظه ، زمان ، برگسون ، داستان ، پرک