رهیافتی انتقادی به مسئله «همه روان دارانگاری» بر مبنای انسان شناسی صدرایی

تجربه آگاهانه و چگونگی صدور آن از مغز مادی، همواره یکی از سوال های اساسی فلسفه ذهن و چالش های جدی علوم شناختی بوده است. این علوم، متشکل از فیلسوفان، روان شناسان، دانشمندان علوم تجربی و عصب شناسی، در پی تبیین ارتباط بین ذهن و بدن و سوال بنیادی اینکه چگونه نورون های فیزیکی مغز موجب تولید تجربه آگاهانه غیرفیزیکی می شوند، هستند. یکی از نظریات مطرح در این زمینه، «همه روان دارانگاری» است که به عنوان یک رویکرد فکری به این چالش پاسخ می دهد. این سوال تاریخی از دیدگاه فیلسوفان اسلامی و منطقدانان نیز مغفول نمانده و به طور متنوعی مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. در زمینه وجدانیات، دریافت مستقیم نفس و حالات خود می تواند به مقایسه میان نظریات مختلف منجر شود. هدف این تحقیق، طرح سوال اساسی «همه روان دارانگاری» و مقایسه آن با یافته های متفکران اسلامی، به ویژه صدرالمتالهین است. این مطالعه با روش توصیفی، تحلیلی و انتقادی به بررسی نقاط قوت و ضعف، و وجوه اشتراک و اختلاف دیدگاه های مذکور می پردازد.

کلیدواژه ها:

تجربه آگاهانه ، ذهن ، بدن ، همه روان دارانگاری ، ملاصدرا