تاثیر یادگیری مشارکتی و فعال بر پیشرفت تحصیلی و خودانگیختگی دانش آموزان ابتدایی؛ یک مطالعه آزمایشگاهی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر به کارگیری الگوی آموزشی ترکیبی شامل یادگیری فعال و مشارکتی بر پیشرفت تحصیلی و خودانگیختگی دانش آموزان ابتدایی بود. آموزش سنتی که بر انتقال مستقیم دانش و معلم محوری استوار است، اغلب در ارتقای انگیزه درونی و یادگیری عمیق ناکارآمد است؛ ازاین رو استفاده از رویکردهای نوین، ضرورتی اجتناب ناپذیر در نظام آموزشی امروز محسوب می شود. روش تحقیق از نوع آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل همتا بود. جامعه آماری شامل ۲۶۱۷ دانش آموز پایه ششم شهرستان علی آباد کتول بود که بر اساس روش نمونه گیری خوشه ای، ۹۰ نفر انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه آزمایش، کنترل و اعتبارسنجی جایگزین شدند (هر گروه ۳۰ نفر). مداخله آموزشی طی ۱۰ جلسه ۴۵ دقیقه ای در محیط طبیعی کلاس اجرا شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه پیشرفت تحصیلی فام و تیلور (۱۹۹۰) و پرسشنامه خودانگیختگی کودکان ماورولی و همکاران (۲۰۰۸) بود. داده ها با نرم افزار SPSS و آزمون t زوجی و مستقل و تحلیل واریانس در سطح معناداری ۰. ۰۵ تحلیل شدند. یافته ها نشان داد میانگین نمرات پیشرفت تحصیلی و خودانگیختگی در گروه آزمایش از پیش آزمون به پس آزمون افزایش معناداری داشت. همچنین مقایسه گروه آزمایش و کنترل در پس آزمون نشان داد که دانش آموزان گروه آزمایش عملکرد و انگیزش بالاتری کسب کردند. نتایج این پژوهش تایید می کند که ترکیب یادگیری فعال و مشارکتی می تواند به طور چشمگیری در ارتقای یادگیری و انگیزش درونی دانش آموزان موثر باشد و به عنوان الگویی نوین برای بهبود کیفیت آموزش ابتدایی به کار رود.

کلیدواژه ها:

یادگیری فعال ، یادگیری مشارکتی ، پیشرفت تحصیلی ، خودانگیختگی ، آموزش ابتدایی.