پویایی راهبردی در برنامه ریزی سازمانی: از چرخه های یادگیری تا تصمیم گیری اجرایی

این مقاله به بررسی تاریخچه، مفاهیم و رویکردهای عملی پویایی راهبردی در قالبی روشمند و مبتنی بر شواهد می پردازد. هدف اصلی، ارائه یک چارچوب یکپارچه برای فهم تعامل بین یادگیری سازمانی، چرخه های تصمیم گیری راهبردی و فرایند اجرایی سازی استراتژی در محیط های پرناپایداری است. با تحلیل ادبیات پژوهشی مقالات ISI/Scopus، منابع کلیدی مربوط به قابلیت های پویا، مدل های ارزیابی استراتژیک و سناریوپردازی معرفی می شود و کارکرد این ابزارها در تقویت انعطاف پذیری، پاسخ گویی به تغییرات فناوری و اقتصاد جهانی تبیین می گردد. یافته های این مطالعه نشان می دهد که موفقیت راهبردی مستلزم طراحی سازوکارهای بازخورد سیستمی، فرهنگ یادگیری سازمانی و سازواری فرایند تصمیم گیری با داده های محیطی است. همچنین، محدودیت های روش شناختی و زمینه ای پژوهش های گذشته، اهمیت تکرار پژوهش با نمونه های گسترده تر و طراحی های تجربی دقیق تر را برجسته می کند. نتیجه گیری این تحقیق بر اهمیت یکپارچه سازی تئوری و عمل از طریق چارچوب های ارزیابی عملکرد استراتژیک، مدل سازی سناریو و مدیریت تغییر تاکید دارد و مسیرهای پژوهشی آینده را برای بررسی عمیق تر و کاربردی تر ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

پویایی راهبردی ، برنامه ریزی راهبردی ، یادگیری سازمانی ، قابلیت های پویا ، تصمیم گیری راهبردی ، سناریوپردازی ، اجرایی سازی استراتژی ، Balanced Scorecard