شبیه سازی و بهینه سازی پیشرفته در صنایع ایران: طراحی چارچوب یکپارچه مبتنی بر شواهد تجربی برای تحول دیجیتال

این پژوهش جامع با رویکرد ترکیبی (کمی-کیفی) و با بررسی ۱۲۰ پروژه صنعتی در بازه زمانی ۱۴۰۰-۱۴۰۲، به تحلیل نظام مند کاربردهای شبیه سازی و بهینه سازی در محیط های عملیاتی پرداخته است. یافته های کلیدی نشان می دهد که مدل های ترکیبی شبیه سازی-بهینه سازی با بهبود ۲۰.۶ درصدی دقت پیش بینی و کاهش ۴۳.۴ درصدی زمان اجرا، نسبت به روش های سنتی برتری قابل توجهی دارند. با این حال، تنها ۲۸٪ از صنایع کشور از این فناوری های پیشرفته بهره می برند. تحلیل های عمیق سه محور اصلی را شناسایی کرده است: ۱. چالش های فنی (کمبود نیروی متخصص ۸۸٪، محدودیت سخت افزاری ۷۵٪) ۲. موانع سازمانی (مقاومت در برابر تغییر ۶۵٪، عدم تطابق مدل ها ۶۸٪) ۳. فرصت های تحول (پتانسیل ۳۰-۳۵٪ بهبود عملکرد) این پژوهش با ارائه چارچوب هوشمند سه بعدی، راهکارهای عملیاتی زیر را پیشنهاد می نماید: سطح فنی: توسعه مراکز آموزش تخصصی و پلتفرم های ابری سطح سازمانی: ایجاد تیم های میان رشته ای و نظام های انگیزشی سطح ملی: راه اندازی شبکه آزمایشگاه های پیشرفته نتایج نشان می دهد اجرای این چارچوب می تواند تا ۳۵٪ در شاخص های کلیدی عملکرد موثر باشد. این مطالعه با ترکیب داده های میدانی گسترده و تحلیل های عمیق، نقشه راهی کاربردی برای مدیران صنعتی و سیاست گذاران فناوری ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

شبیه سازی صنعتی ، بهینه سازی پیشرفته ، مدل سازی چندمقیاسی ، الگوریتم های فراابتکاری ، تحول دیجیتال ، صنعت ۴.۰ ، اعتبارسنجی مدل ، مدیریت عدم قطعیت