تدوین چارچوبی یکپارچه برای سنجش شاخص های کلیدی عملکرد در رقص و حرکات نمایشی: تحلیل کمی و کیفی در نمونه ی ایرانی

رقص و حرکات نمایشی به عنوان هنرهای پویای انسانی، نیازمند نظامی علمی برای ارزیابی عملکرد هستند. این پژوهش با هدف طراحی چارچوبی جامع برای سنجش شاخص های کلیدی عملکرد (KPIs) در رقص، با روش ترکیبی (کمی-کیفی) و بر اساس بررسی داده های ۱۲۸ رقصنده ی حرفه ای انجام شده است. یافته ها نشان داد که شاخص های عملکرد را می توان در سه دسته ی اصلی طبقه بندی کرد: ۱. شاخص های فنی (دقت حرکتی: ۱۶.۲ ± ۲.۱ امتیاز، هماهنگی: ۲۸۳ ± ۴۵ میلی ثانیه) ۲. شاخص های هنری (بیان هیجانی: ۱۱.۷ ± ۱.۸ امتیاز) ۳. شاخص های فیزیولوژیک (استقامت: ۲۴.۵ ± ۶.۳ دقیقه). تحلیل داده ها با استفاده از رگرسیون خطی و آزمون های t نشان داد که سابقه ی تمرین (β=۰.۴۲, p<۰.۰۱) و جنسیت (p<۰.۰۵) تاثیر معناداری بر عملکرد دارند. همچنین، رقصندان حرفه ای ۳۰٪ فعالیت عضلانی بهینه تری نسبت به آماتورها داشتند (p<۰.۰۰۱). این مطالعه با معرفی ابزار بومی ارزیابی و تاکید بر تفاوت های فرهنگی، راهکارهایی برای مربیان (استفاده از بیوفیدبک)، سیاست گذاران (تدوین استانداردهای ملی) و پژوهشگران (مطالعات بین فرهنگی) ارائه می دهد. یافته های این پژوهش می تواند به ارتقای آموزش، کاهش آسیب ها و توسعه ی صنعت رقص در سطح بین المللی کمک کند.

کلیدواژه ها:

شاخص های کلیدی عملکرد (KPIs) ، رقص حرفه ای ، ارزیابی عملکرد ، تحلیل بیومکانیک ، بیان هنری ، استانداردهای ملی ، آموزش رقص ، فرهنگ و رقص