طراحی و اعتبارسنجی مدل ارزیابی شاخص های کلیدی عملکرد در نمایشنامه نویسی معاصر ایران: یک مطالعه ترکیبی

این پژوهش با هدف طراحی مدل بومی ارزیابی شاخص های کلیدی عملکرد (KPIs) در نمایشنامه نویسی معاصر ایران انجام شد. مطالعه حاضر با رویکرد ترکیبی (کیفی-کمی) و در سه فاز متوالی طراحی گردید. در فاز کیفی، از طریق تحلیل محتوای نظری ۳۰ نمایشنامه برگزیده و مصاحبه با ۱۵ خبره، شاخص های اولیه شناسایی شد. در فاز کمی، ۱۸۰ نمایشنامه ایرانی (۱۳۹۰-۱۴۰۰) با پرسشنامه محقق ساخته (پایایی ۰.۸۷) مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد پنج شاخص اصلی شامل انسجام پیرنگ (μ=۳.۸۲±۰.۷۱)، عمق شخصیت پردازی (μ=۴.۱۵±۰.۶۳)، نوآوری در گفتگو (μ=۳.۴۵±۰.۸۲)، تناسب تماتیک (μ=۴.۰۳±۰.۵۹) و قابلیت اجرا (μ=۳.۷۶±۰.۶۸) بیشترین سهم را در ارزیابی کیفیت نمایشنامه ها دارند. تحلیل رگرسیون نشان داد تجربه نویسنده با ضریب β=۰.۱۸ بیشترین تاثیر را بر کیفیت آثار دارد (p<۰.۰۱). همچنین تفاوت های معناداری بین سبک های مختلف نمایشی مشاهده شد (p<۰.۰۵). این مطالعه با ارائه مدل بومی ارزیابی، چارچوبی علمی برای نمایشنامه نویسان، مدرسان و منتقدان فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

نمایشنامه نویسی معاصر ، شاخص های کلیدی عملکرد ، ارزیابی کیفیت ، مدل بومی ، تحلیل ساختاری ، محتوای نمایشی ، پژوهش ترکیبی ، استانداردسازی ادبیات نمایشی