تحلیل ساختاری-کارکردی شاخص های کلیدی در نقاشی معاصر: مطالعه ای تطبیقی بین سنت و مدرنیته

این پژوهش جامع با هدف تبیین نظام مند شاخص های کلیدی عملکرد در هنر نقاشی معاصر و بررسی سیر تحول آن از منظر زیبایی شناختی و تکنیکی انجام شده است. مطالعه حاضر با روش ترکیبی (تحلیل کیفی آثار و تحلیل های کمی آماری) و با بررسی ۱۵۰ اثر نقاشی از هنرمندان شاخص معاصر (۲۰۱۰-۲۰۲۳)، به نتایج قابل توجهی دست یافته است. یافته ها نشان می دهد که نقاشی معاصر با کاهش معنادار استفاده از پرسپکتیو خطی (از ۸۹% به ۳۵%، p<۰.۰۰۱)، رنگ آمیزی طبیعی (از ۹۲% به ۴۸%، p<۰.۰۰۱) و ترکیب بندی متقارن (از ۷۸% به ۲۹%، p<۰.۰۰۱) و از سوی دیگر با افزایش چشمگیر استفاده از نمادهای انتزاعی (از ۱۸% به ۶۷%، p<۰.۰۰۱) دستخوش تحولات بنیادین شده است. این پژوهش با تکیه بر نظریه های گامبریچ (۱۹۹۵) و کاندینسکی (۱۹۱۲)، پنج روند کلیدی را در نقاشی معاصر شناسایی کرده است: ۱) گذار از بازنمایی به انتزاع، ۲) آزادی در مواد و تکنیک ها، ۳) تنوع پالت های رنگی، ۴) تلفیق سنت و مدرنیته، و ۵) فردگرایی در بیان هنری. نتایج این مطالعه نه تنها چارچوبی علمی برای نقد و ارزیابی آثار معاصر فراهم می آورد، بلکه می تواند مبنای برنامه ریزی های آموزشی و سیاست گذاری های فرهنگی قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

نقاشی معاصر ، شاخص های عملکرد ، تحلیل تطبیقی ، زیبایی شناسی ، انتزاع ، تکنیک های نقاشی ، ترکیب بندی ، تحول هنری