مطالعه ویژگی های بیوشیمیایی ترخون (Artemisia dracunculus) در مواجهه با تنش خشکی و همزیستی با قارچ های میکوریز آربوسکولار

این مطالعه تاثیر همزیستی قارچ های میکوریز آربوسکولار (AMF) را بر پاسخ های بیوشیمیایی و ترکیب متابولیت های ثانویه ترخون تحت شرایط مختلف تنش خشکی بررسی می کند. آزمایش به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی اجرا شد و شامل تلقیح ترکیبی از دو گونه قارچ میکوریز آربوسکولار و سه سطح آبیاری (۱۰۰%، ۶۰% و ۳۰% ظرفیت مزرعه) بود. نتایج نشان داد که تنش خشکی به طور معنی داری موجب افزایش تجمع فلاونوئیدها، ترکیبات فنلی و برخی اجزای روغن اسانسی، به ویژه استراگول، شد، در حالی که زیست توده کلی و عملکرد روغن اسانسی کاهش یافت. تلقیح AMF این اثرات نامطلوب را با افزایش رشد گیاه، بهبود فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی و ارتقای غلظت متابولیت های ثانویه تعدیل کرد. برهم کنش AMF و تنش خشکی، اثری هم افزا ایجاد کرده و از طریق بهبود تنظیم اسمزی و تعدیل مسیرهای متابولیکی، مقاومت گیاه را افزایش داد. این یافته ها بر پتانسیل AMF به عنوان یک کود زیستی پایدار در بهبود تحمل به خشکی و ارتقای ویژگی های دارویی ترخون تاکید دارند. مطالعات آتی باید به بررسی مکانیسم های مولکولی مرتبط با افزایش مقاومت به خشکی ناشی از AMF پرداخته و به توسعه راهکارهای نوین در کشاورزی پایدار کمک کنند.

کلیدواژه ها:

آنزیم های آنتی اکسیدان ، ترخون ، تنش خشکی ، قارچ های میکوریز آربوسکولار ، متابولیت های ثانویه