مقایسه میزان خستگی بر روی جهت های سه گانه تستY در بسکتبالیست های دارای ناپایداری مچ پا

زمینه و هدف: خستگی به عنوان یکی از عوامل اثرگذار منفی بر عملکرد ورزشی می باشد و می تواند زمینه ساز آسیب اسکلتی- عضلانی ورزشکاران باشد. هدف این تحقیق مقایسه میزان خستگی بر روی جهت های سه گانه تستY  در بسکتبالیست های دارای ناپایداری مچ پا بود. مواد و روش­ها: تحقیق حاضر پژوهشی کاربردی است و روش انجام تحقیق از نوع نیمه تجربی می باشد. آزمودنی های این تحقیق، ۲۸ نفر بسکتبالیست بودند که به صورت انتخابی با توجه به پرسشنامه ناپایداری مچ پا [۱]به دو گروه سالم (۱۲مرد، میانگین وزن= ۸۹/۹ ± ۶۶/۷۳، میانگین قد=۰۸/۷ ± ۲۵/۱۸۳، میانگین سن=۸۳/۱ ±۴۱/۱۸) ودارای ناپایداری عملکردی مچ (۱۶مرد، میانگین وزن=۴۹/۱۰±۳۱/۷۱، میانگین قد=۱۶/۹ ± ۷۵/۱۸۱، میانگین سن=۷۰/۱ ± ۱۲/۱۸) تقسیم شدند. از پروتکل خستگی ویژه بسکتبال[۲] برای اعمال خستگی و برای کمیت سازی کنترل قامت از تست Y استفاده شد. برای اطمینان از حصول خستگی آزمودنی ها از مقیاس بورگ[۳] استفاده شد. یافته ها: آزمون T همبسته در سطح معناداری ۰۵/۰  نشان داد که کنترل قامت هر دو گروه بعد از اعمال خستگی دچار نقص شده است. همچنین آزمون آنووای یکطرفه و آزمون LSD نشان داد که در گروه دارای ناپایداری عملکردی مچ بین دو جهت قدامی و خلفی - داخلی و در گروه کنترل بین دو جهت قدامی و خلفی- خارجی تفاوت معناداری وجود دارد. نتیجه گیری:نتایج نشان داد که تاثیر خستگی در بازیکنان دارای ناپایداری عملکردی مچ پا در جهت خلفی-داخلی و در بازیکنان سالم در جهت خلفی- خارجی نمایان تر بوده است.

کلیدواژه ها:

واژه های کلیدی: خستگی ، کنترل قامت پویا ، ناپایداری عملکردی مچ ، تست تعادلی Y ، بازیکنان بسکتبال