پاسخ برخی شاخص‎های عملکرد ریوی به یک جلسه فعالیت بی‎هوازی در هوای آلوده در مردان جوان

چکیده هدف: هدف تحقیق حاضر بررسی پاسخ شاخص‎های عملکرد ریوی به فعالیت بی‎هوازی در هوای آلوده بود. روش کار: در این تحقیق ۲۰ مرد سالم (۴۰/۰±۴۰/۲۲ سال) به صورت تصادفی به دو گروه، تجربی (۱۰نفر) و کنترل (۱۰نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی یک جلسه فعالیت بی‎هوازی را به مدت ۲۱ دقیقه با توان ۲۸۵ وات به صورت دوره‎های فعالیت ۱ دقیقه‎ای و ۲ دقیقه استراحت با ۷ تکرار در هوای آلوده روی دوچرخه کارسنج انجام دادند. گروه کنترل همین جلسه فعالیت را در شرایط هوای سالم انجام دادند. آزمون عملکرد ریوی قبل، بلافاصله (پس آزمون اول) و ۲۴ ساعت بعد (پس آزمون دوم) از اجرای هر فعالیت اجرا شد. نتایج: برای تجزیه و تحلیل داده‎ها از آنالیز واریانس با اندازه‎گیری‎های مکرر و t مستقل برای تعیین تفاوت بین گروه‎ها استفاده شد. نتایج نشان داد، فعالیت بی‎هوازی در هوای آلوده باعث کاهش معنادار FVC، ۷۵ ۲۵ FEFدرصد (پس آزمون اول و دوم) و FEV۱ (پس آزمون اول) در گروه تجربی می‎شود (۰۵/۰P نتیجه گیری: با توجه به مرور مطالعات گذشته در حالی که انجام فعالیت بدنی هوازی باعث کاهش شاخص‎های عملکرد ریوی می‎شود، به نظر می‎رسد فعالیت بی‎هوازی در هوای آلوده نیز باعث کاهش شاخص‎های عملکرد ریوی از جمله (FVC، %۷۵ ۲۵FEF در پس آزمون اول و دوم و FEV۱ فقط در پس آزمون اول) می‎شود.