تاثیر تمرین استقامتی و رژیم غذایی پرچرب بر بیان ژن Pgc۱αوUcp۱ در بافت چربی سفید زیرپوستی و چربی قهوه ای در موش های نرC۵۷BL/۶

زمینه وهدف: هدف از این پژوهش بررسی اثر ۸ هفته تمرین استقامتی و رژیم غذائی بر بیان ژنPgc۱α وUcp۱ در بافت چربی موش­های نر چاق و نرمال C۵۷BL/۶ می­باشد. مواد و روشها: ۴۸سرموش نرC۵۷BL/۶به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند: ۱. گروه تغذیه شده با رژیم غذایی پرچرب، ۲. گروه تغذیه شده با رژیم غذایی کم چرب (به مدت ۱۲ هفته).سپس هر دو گروه چاق و نرمالبراساس میانگین وزنی برابر به چهار گروه تقسیم شدند:رژیم غذایی پرچرب-تمرین (HF-E)، رژیم غذایی پرچرب-بی تحرک (HF-S)، رژیم غذایی کم چرب-تمرین (LF-E)، رژیم غذایی کم چرب-بی تحرک (LF-S). موش­های گروه تمرینی به مدت ۸ هفته و ۵ روز در هفته، با سرعت متوسط ۱۹ متر در دقیقه و به مدت ۴۵ دقیقه، تحت تمرین روی تردمیل قرار گرفتند.۲۴ ساعت پس ازآخرین جلسه تمرینی،موش­ها قربانی شدند. بافت چربی سفید زیرپوستی و چربی قهوه ای جدا و برای اندازه گیری بیان Pgc۱α وUcp۱در نیتروژن مایع فریز شد و با استفاده از q-PCRبیان ژن کمی سازی وازآزمون آنالیز واریانس دوطرفه در سطح ۰۵/۰˂pاستفاده شد. نتایج: نتایج نشان داد رژیم پرچرب منجر به افزایش معنی دار در سطوح Pgc۱α در بافت چربی سفید زیرپوستی و چاقی منجر به کاهش معنی دار آن شده است. علاوه بر این، چاقی و تمرین استقامتی منجر به کاهش معنی دار بیان Pgc۱α در بافت چربی قهوه ای شده است. همچنین بیان Ucp۱ در گروه­های چاق به طور معنی داری کمتر از گروه­های نرمال بوده است(۰۵/۰˂p). نتیجه گیری: نتایج نشان می­دهد که سطوح Pgc۱α و Ucp۱ در بافت چربی زیرپوستی و قهوه ای موش­های چاق به طور معنی دار کاهش می­یابد که بیان­گر اختلالات متابولیک در اثر چاقی می­باشد. در حالیکه تمرین استقامتی منجر به افزایش بیان Pgc۱α و Ucp۱ در بافت چربی سفید زیرپوستی می­شود.

کلیدواژه ها:

تمرین استقامتی ، چربی بژ ، چربی قهوه ای ، Ucp۱ ، Pgc۱α