پیوند سبک تدریس معلم و روش های نوین آموزشی در یادگیری فعال

در دهه های اخیر، تحول در رویکردهای آموزشی با تاکید بر یادگیری فعال، ضرورت بازنگری در سبک های تدریس معلمان را برجسته ساخته است. سبک تدریس، به عنوان الگوی پایدار تعامل معلم با محتوا، دانش آموز و فرآیند یادگیری، نقش تعیین کننده ای در کیفیت یادگیری فعال ایفا می کند. این مقاله مروری با هدف تحلیل پیوند میان سبک تدریس معلمان و کاربست روش های نوین آموزشی، به بررسی یافته های پژوهش های داخلی و خارجی در این حوزه می پردازد. نتایج مرور نشان می دهد که هم راستایی سبک تدریس با اصول یادگیری فعال مانند یادگیری مبتنی بر پروژه، آموزش همکارانه، و بهره گیری از فناوری های تعاملی—موجب افزایش انگیزش، خودتنظیمی، و تعمیق یادگیری دانش آموزان می شود. همچنین، شواهد حاکی از آن است که معلمانی که از سبک های تدریس انعطاف پذیر و فراگیر بهره می برند، توانایی بیشتری در ادغام مولفه های یادگیری فعال با نیازها و تفاوت های فردی فراگیران دارند. مقاله حاضر ضمن تبیین چارچوب های نظری مرتبط، به موانع و چالش های عملی پیاده سازی این پیوند نیز می پردازد و پیشنهادهایی برای توانمندسازی معلمان در مسیر گذار به آموزش فعال ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

تحول دیجیتال ، نوآوری سازمانی ، بهره وری سازمانی.