سیاست های همکاری دفاعی جمهوری اسلامی ایران با جمهوری خلق چین در حوزه علم و فناوری

همکاری دفاعی میان ایران و چین در سال های اخیر به یکی از محورهای مهم مناسبات راهبردی این دو کشور تبدیل شده است. توسعه علم و فناوری به عنوان ارکان اصلی در توسعه پایدار هر کشور، تاثیر زیادی بر پیشرفت اقتصادی، سیاسی و دفاعی دارد. دولتمردان به منظور تحقق اهداف کلان، بر افزایش توان علمی و فناورانه کشور تاکید دارند. همکاری در حوزه علم و فناوری هم ریشه در تغییرات ژئوپلیتیکی منطقه ای و جهانی دارد و نشان دهنده تلاش ایران و چین برای تقویت دیپلماسی و پیوندهای دفاعی و امنیتی به منظور مواجهه با چالش ها و تهدیدهای مشترک است. هدف اصلی این مقاله تدوین سیاست های همکاری دفاعی جمهوری اسلامی ایران با چین در حوزه علم و فناوری، با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و از نوع کاربردی-توسعه ای با رویکرد تحلیل آمیخته، است که با انجام مطالعات نظری و مصاحبه های تخصصی مرتبط با موضوع تحقیق، با تجزیه وتحلیل داده ها از روش های آماری توصیفی، استنباطی و تکنیک های (MAXQDA) و تحلیل (محیطی حوزه علم و فناوری) است. پس از تهیه ماتریس های ارزیابی عوامل داخلی و خارجی و احراز روایی و پایایی نتایج، ابتدا سیاست های بخشی و در ادامه سیاست های نهایی تدوین شد. نتایج تحقیق گویای این نتایج است که مهم ترین سیاست ها شامل انتقال فناوری های پیشرفته و بومی سازی (تمرکز بر انتقال فناوری های پیشرفته مانند هوش مصنوعی و نانو)، سرمایه گذاری و نوآوری پایدار (ایجاد سرمایه گذاری های مشترک برای توسعه زیرساخت ها و تضمین پایداری نوآوری)، ظرفیت سازی انسانی (تربیت نیروی متخصص)، مدیریت مالکیت فکری و امنیت (تعیین حقوق مالکیت معنوی برای دستاوردهای مشترک) و استانداردسازی و تطبیق بین المللی (رعایت استانداردهای بین المللی در مناسبات آموزشی و استانداردسازی) می باشد.

کلیدواژه ها:

دیپلماسی ، سیاست ، علم و فناوری ، همکاری دفاعی