تحلیل نقش هوش مصنوعی در شخصی سازی فرایند های یاددهی و یادگیری در مدارس

این پژوهش به تحلیل نقش تحول آفرین هوش مصنوعی در فرآیند شخصی سازی آموزش و یادگیری در محیط های مدرسه ای می پردازد، مسئله ای که با توجه به ضرورت تطبیق استانداردهای آموزشی با نیازهای منحصر به فرد دانش آموزان در عصر دیجیتال، از اهمیت علمی و اجتماعی فزاینده ای برخوردار است. هدف اصلی این مطالعه، واکاوی سازوکارها و چارچوب های نظری است که بر اساس آن ها سیستم های هوشمند می توانند داده های آموزشی را پردازش کرده و مسیرهای یاددهی متناسب با سبک ها، سرعت ها و سطوح درک فردی هر دانش آموز را پیشنهاد دهند. یافته های نظری پژوهش نشان می دهد که ادغام هوش مصنوعی، نه تنها از منظر شناختی (مانند تشخیص زودهنگام شکاف های دانشی و ارائه بازخورد فوری) بلکه از ابعاد روان شناختی و جامعه شناختی (مانند افزایش انگیزه درونی و کاهش اضطراب مرتبط با یادگیری گروهی) زمینه ساز تحولی بنیادین در الگوهای سنتی کلاس داری است، مشروط بر آنکه ملاحظات اخلاقی پیرامون حفظ حریم خصوصی و عدالت الگوریتمی مد نظر قرار گیرد. در نهایت، این تحلیل بر اهمیت تدوین سیاست های آموزشی میان رشته ای تاکید دارد که پتانسیل هوش مصنوعی را برای ارتقاء کیفیت و فراگیری آموزش در چارچوب نظام های آموزشی ملی به کار گیرد و راه را برای پژوهش های تجربی آینده در زمینه ارزیابی اثربخشی بلندمدت این فناوری ها در مدارس هموار سازد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، شخصی سازی یادگیری ، فرایندهای آموزشی ، روانشناسی تربیتی ، علوم انسانی دیجیتال