نقش طراحی لباس در هویت سازی فرهنگی و هنری نسل جوان

در دهه های اخیر، طراحی لباس بیش از آنکه صرفا فعالیتی هنری یا کاربردی باشد، به یکی از ابزارهای قدرتمند هویت سازی فرهنگی میان نسل جوان تبدیل شده است. این مقاله با رویکردی تحلیلی و مبتنی بر منابع علمی معتبر بین المللی (نویسندگان همچون، نقش طراحی لباس را در فرآیند تولید هویت فرهنگی بررسی می کند. در ابتدا نشان داده می شود که پوشش به مثابه بیان هنری و فرهنگی، حامل نمادها، تاریخ و داستان های اجتماعی است. سپس چگونگی استفاده جوانان از لباس برای ابراز خود، گروه های اجتماعی، تعلق فرهنگی و حتی مقاومت اجتماعی تحلیل می شود. همچنین بررسی خواهد شد که در عصر جهانی شدن و رسانه های اجتماعی، چه فرصت ها و چالش هایی (مانند هم سازی فرهنگی، حق تالیف فرهنگی و اصطلاحا «جابجایی فرهنگی») پیش روی طراحان و مصرف کنندگان جوان قرار دارد. مقاله با استناد به مطالعات موردی از TTU در غنا ، و همچنین حرکت هایی مثل Hanfu چین و فشن قبیله ای جهاکاند، نشان می دهد چگونه عناصر سنتی در بستر مد معاصر بازتعریف می شوند. در نهایت، پیشنهادهایی برای طراحان مد، سیاستگذاران فرهنگی و آموزشگران ارائه شده تا طراحی لباس بتواند به عنوان ابزاری برای تقویت هویت فرهنگی و هنری در نسل جوان ایفای نقش کند. این مقاله شواهدی ارائه می دهد که طراحی لباس نه تنها حامل زیبایی شناسی، بلکه عامل پیوند نسلی، فرهنگی و هنری است که نیازمند درک و استفاده هوشمندانه می باشد.

کلیدواژه ها:

هویت فرهنگی ، طراحی لباس ، نسل جوان ، جهانی شدن و مد ، بازتعریف سنت