بررسی منابع تامین درآمد پایدار در راستای توسعه شهری ( مطالعه موردی : شهراهواز )

امروزه یکی از مسائل مهم شهرداری ها در سراسر جهان ایجاد منابع کافی درآمد و تامین هزینه از منابع پایدار است شهرداریها ازجمله موسسات عمومی و غیردولتی می باشدکه هزینه های جاری و عمرانی خود را از محل درآمدها بدست می-آورند تصمیمات لازم در جهت بهبود درآمدها مخصوصا درآمدهای پایدار صورت می پذیرد. فقدان کارایی شهرداریها در جذب منابع قابل وصول و سیاستهای مقطعی و موردی باعث وابستگی شهرداری ها به درآمدهای ناپایدار از جمله عوارض ساخت و ساز و فروش تراکم شده است و این عوامل مدیریت شهری را با چالش هایی مواجه کرده است.در رویکرد نوین اقتصاد شهری، مباحث نوینی پا به عرصه تئوری و اجرا گذاشته است که هدف عمده آن، شناسایی ساز و کارهایی ارتقاء و بهبود منابع پایدار درآمدی برای تامین هزینه ها در حوزه مدیریت شهری می باشد. بر همین اساس هدف اصلی پژوهش حاضر شناخت منابع تامین درآمدهای شهرداری در راستای ارائه راهکار برای افزایش درآمد پایدار در راستای تامین هزینه-های شهرداری شهر اهواز می باشد. روش انجام تحقیق توصیفی تحلیلی از نوع پیمایشی است و تحلیل مقایسه ای منابع در آمدی شهرداری اهواز از سال ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۲ انجام شد حاکی از آن است که بیشترین میزان درآمد مربوط به عوارض عمومی پیش بینی شده در بودجه شهرداری است کمترین وضعیت درآمد به عوارض اختصاصی می باشد. نتایج این پژوهش نشان داد که درآمد ناشی از فصول عوارض عمومی و درآمد حاصل از وجوه و اموال شهرداری جزو منابع درآمدی پایدار و اعانات و هدایا و دارایی ها جزء ناپایدارترین درآمدهای شهرداری به حساب می آید در این میان میانگین پایداری درآمدی عوارض نوسازی، صدور پروانه ساختمانی، عوارض اسناد رسمی، عوارض سالیانه خودرهای سواری و سایر نقلیه، ساختمانها و تاسیسات، عوارض بر فروش کالا و ارائه خدمات ( بند الف ماده ۳۸ قانون مالیات بر ارزش افزوده ) و سهم شهرداری ها از عوارض وصولی متمرکز ( موضوع تبصره ۲ ماده ۳۹ قانون مالیات بر ارزش افزوده ) بیشتر از سایر منابع مالی و درآمدی می باشد و ارزیابی از وضعیت موجود از بودجه محقق شهرداری شهر اهواز در دوره زمانی نشان داد که به میزان بیش از ۷۰ درصد منابع ناپایدار و کمتر از از ۳۰ درصد منابع پایدار کسب درآمد کرده است.

کلیدواژه ها:

درآمد پایدار ، منابع مالی ، توسعه شهری ، شهرداری اهواز