رابطه بین سبک های یادگیری و میزان پذیرش بازخورد اصلاحی

هدف این پژوهش بررسی رابطه میان سبک های یادگیری دانش آموزان و میزان پذیرش بازخورد اصلاحی در محیط های آموزشی است. با توجه به اهمیت بازخورد اصلاحی در بهبود عملکرد تحصیلی و نقش سبک های یادگیری در نحوه دریافت و پردازش اطلاعات، این مطالعه تلاش دارد تا الگوی تعامل میان این دو متغیر را روشن سازد. پژوهش حاضر از نوع توصیفی-همبستگی است و جامعه آماری آن شامل دانش آموزان دوره متوسطه در شهر تبریز می باشد. نمونه گیری به روش تصادفی خوشه ای انجام شد و ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسشنامه سبک های یادگیری (بر اساس مدل فلدر و سولومن) و پرسشنامه پذیرش بازخورد اصلاحی (محقق ساخته با روایی و پایایی تاییدشده) بودند. برای تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون، تحلیل واریانس چندمتغیره (MANOVA) و رگرسیون چندگانه استفاده شد. نتایج نشان داد که بین سبک های یادگیری فعال-بازتابی، حسی-شهودی، دیداری-کلامی و ترتیبی-سراسرنگر با میزان پذیرش بازخورد اصلاحی رابطه معناداری وجود دارد. به ویژه، دانش آموزانی با سبک یادگیری بازتابی و کلامی، پذیرش بالاتری نسبت به بازخورد اصلاحی نشان دادند. یافته های این پژوهش می تواند در طراحی برنامه های آموزشی، بهبود روش های تدریس، و ارتقای اثربخشی بازخورد در کلاس های درس مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

سبک های یادگیری ، بازخورد اصلاحی ، دانش آموزان.