روش شناسی پژوهش "با صدای بلند فکر کردن" به عنوان یک روش کیفی

روش "با صدای بلند فکر کردن" یکی از مهم ترین و پرکاربردترین شیوه های پژوهشی در روان شناسی شناختی، علوم تربیتی و مطالعات آموزش است که به پژوهشگران این امکان را می دهد تا از طریق بیان شفاهی افکار آزمودنی در حین انجام یک تکلیف، به فرایندهای ذهنی او دسترسی پیدا کنند. این روش از دهه ۱۹۸۰ به واسطه کارهای اریکسون و سیمون، به عنوان یک رویکرد علمی معتبر در تحلیل فعالیت های شناختی معرفی شد. با وجود شباهت های ظاهری آن به مصاحبه یا مشاهده، "با صدای بلند فکر کردن"بر ثبت همزمان یا بازنگری افکار آزمودنی بدون دخالت یا هدایت مستقیم پژوهشگر تاکید دارد. در این مقاله، به صورت نظری به بررسی پیشینه، مبانی فلسفی، تعریف، انواع، مزایا و محدودیت ها، حوزه های کاربرد و تحلیل انتقادی پژوهش های داخلی و خارجی مرتبط با این روش پرداخته می شود. هدف از این مرور، تبیین جایگاه نظری این روش و ارائه پیشنهادهایی برای استفاده بهینه از آن در پژوهش های آینده است.

کلیدواژه ها:

با صدای بلند فکر کردن ، روش های کیفی ، فراشناخت ، تحلیل فرایندهای ذهنی ، روش شناسی پژوهش.