رابطه بین ویژگی های شخصیتی والدین و انتخاب ابزارهای دیجیتال در تربیت فرزند: بررسی داده های فرم دیجیتالی رفتاری

سبک های فرزندپروری به عنوان الگوهای تربیتی والدین در برخورد با فرزندان، یکی از مهم ترین عوامل موثر بر رشد روان شناختی و اجتماعی کودکان و نوجوانان محسوب می شود. نحوه تعامل والدین با فرزندان، میزان محبت، حمایت عاطفی، نوع کنترل رفتاری و شکل برقراری مرزها، همگی در قالب سبک های مشخصی مانند مقتدرانه، مستبدانه، سهل گیرانه و غفلت کارانه دسته بندی می شوند که هریک تاثیرات خاصی بر شکل گیری شخصیت، اعتماد به نفس و رفتارهای کودکان برجای می گذارد. پژوهش حاضر با تمرکز بر بررسی رابطه میان سبک های فرزندپروری والدین با عزت نفس دانش آموزان، در پی آن است که روشن سازد چگونه این شیوه های تربیتی می توانند موجب تقویت یا تضعیف احساس ارزشمندی و خودپنداره مثبت در فرزندان شوند. عزت نفس به عنوان یکی از مولفه های کلیدی در سلامت روان، رابطه مستقیمی با عملکرد تحصیلی، مهارت های اجتماعی و رضایت کلی از زندگی دارد. دانش آموزانی که در محیط های خانوادگی حمایتگر، مهربان و مبتنی بر مشارکت رشد می کنند، معمولا اعتماد به نفس بالاتری دارند، در مدرسه موفق ترند و توانایی بیشتری برای مواجهه با چالش ها و شکست ها از خود نشان می دهند. از سوی دیگر، کسانی که در محیط های تنبیهی یا بی تفاوت بزرگ می شوند، در معرض خطر مشکلات روان شناختی نظیر افسردگی، اضطراب و گوشه گیری قرار می گیرند. این تفاوت ها اهمیت سبک تربیتی والدین را در دوران کودکی و نوجوانی به خوبی نشان می دهد. آموزش مهارت های فرزندپروری، افزایش سواد روان شناختی والدین، فراهم کردن مشاوره های تخصصی و حمایت های اجتماعی می تواند در اصلاح سبک های ناکارآمد و تقویت شیوه های مقتدرانه موثر باشد. چنین مداخلاتی نه تنها به بهبود روابط خانوادگی کمک می کند، بلکه مسیر رشد روانی، هیجانی و تحصیلی دانش آموزان را نیز هموارتر می سازد و آنان را برای ورود سالم به بزرگسالی و جامعه آماده می سازد.

کلیدواژه ها:

والدین ، ابزارهای دیجیتال ، تربیت فرزند ، فرم دیجیتالی رفتاری