مقایسه سرعت تجزیه کیسه های پلاستیکی، کاغذی و زیست تجزیه پذیر در شرایط محیطی مختلف

هدف این پژوهش، مقایسه سرعت و میزان تجزیه سه نوع کیسه شامل پلاستیکی معمولی (پلی اتیلن سنگین)، کاغذی و زیست تجزیه پذیر (بر پایه پلی لاکتیک اسید و نشاسته) در دو محیط خاک کشاورزی و کمپوست صنعتی بود. مطالعه به صورت آزمایشی و طی ۱۲ ماه انجام شد. نمونه ها در ابعاد ۱۰×۱۰ سانتی متر آماده و در عمق ۱۰ سانتی متری هر محیط دفن شدند. وزن نمونه ها به صورت ماهانه اندازه گیری و درصد کاهش جرم محاسبه شد. نتایج نشان داد که کیسه های پلاستیکی معمولی کمترین کاهش جرم را داشتند (حداکثر ۴٪ در کمپوست)، در حالی که کیسه های کاغذی در کمپوست طی ۶ ماه و در خاک طی ۹ ماه به تجزیه کامل رسیدند. کیسه های زیست تجزیه پذیر نیز در کمپوست طی ۹ ماه و در خاک طی ۱۲ ماه بیش از ۹۰٪ کاهش جرم داشتند. آزمون تحلیل واریانس (ANOVA) و آزمون تعقیبی Tukey اختلاف معناداری بین گروه ها (p<۰.۰۰۱) و برتری محیط کمپوست در تسریع تجزیه را تایید کردند. بر اساس یافته ها، جایگزینی کیسه های پلاستیکی معمولی با انواع کاغذی یا زیست تجزیه پذیر و توسعه زیرساخت های کمپوست صنعتی، می تواند تاثیر قابل توجهی در کاهش آلودگی های زیست محیطی ناشی از پسماندهای پایدار داشته باشد.

کلیدواژه ها:

کیسه پلاستیکی ، کیسه کاغذی ، کیسه زیست تجزیه پذیر ، تجزیه زیستی ، کمپوست صنعتی ، آلودگی محیط زیست