بررسی تاثیر آموزش مبتنی بر هنرهای نمایشی بر رشد اعتمادبه نفس و خودبیانگری دانش آموزان

آموزش مبتنی بر هنرهای نمایشی، شامل فعالیت هایی مانند تئاتر، نقش آفرینی و داستان گویی نمایشی، رویکردی خلاق برای تقویت اعتمادبه نفس و خودبیانگری دانش آموزان دبستانی ارائه می دهد. این پژوهش با رویکرد ترکیبی (کیفی و کمی) به بررسی تاثیر این نوع آموزش بر رشد اعتمادبه نفس، خودبیانگری و مهارت های عاطفی-اجتماعی دانش آموزان پایه های اول تا ششم در ایران پرداخته است. داده ها از ۵۳۰ دانش آموز، ۱۳۰ معلم و ۵۵ مدیر در ۴۵ دبستان جمع آوری شدند. ابزارهای کمی شامل مقیاس اعتمادبه نفس کودکان (CSEI) با پایایی ۰.۹۳، پرسشنامه های سنجش خودبیانگری (پایایی ۰.۹۱) و گزارش های عملکرد از فعالیت های نمایشی بود. ابزارهای کیفی شامل مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۸۰ دانش آموز، ۹۰ معلم و ۴۵ مدیر، مشاهدات کلاسی (۶۵ جلسه) و یادداشت های میدانی بودند. یافته ها نشان داد که آموزش مبتنی بر هنرهای نمایشی اعتمادبه نفس را تا ۴۲ درصد، خودبیانگری را تا ۳۸ درصد و مهارت های عاطفی-اجتماعی را تا ۳۵ درصد بهبود بخشید. فعالیت هایی مانند نقش آفرینی و اجراهای گروهی، با ایجاد فضایی امن برای بیان احساسات، به دانش آموزان کمک کرد تا اضطراب اجتماعی را کاهش دهند و توانایی های ارتباطی خود را تقویت کنند. معلمان (۹۰ درصد) و والدین (۸۴ درصد) این روش را موثر و انگیزه بخش دانستند. با این حال، موانعی مانند کمبود منابع نمایشی، ناکافی بودن آموزش معلمان و مقاومت فرهنگی والدین در برابر روش های غیرسنتی شناسایی شدند. مضامین کیفی شامل تقویت اعتمادبه نفس، بهبود خودبیانگری، افزایش همدلی، کمبود منابع، نیاز به آموزش معلمان و نگرانی های فرهنگی بود. این پژوهش چارچوبی برای یکپارچه سازی آموزش مبتنی بر هنرهای نمایشی در دبستان های ایران ارائه می دهد که می تواند یادگیری عاطفی-اجتماعی را بهبود بخشد. پیشنهادات شامل توسعه منابع نمایشی، آموزش تخصصی معلمان، طراحی فعالیت های بومی سازی شده و جلب حمایت والدین است. این چارچوب می تواند به کاهش اضطراب اجتماعی و تقویت مهارت های ارتباطی دانش آموزان، به ویژه در مناطق کم برخوردار، کمک کند.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر هنرهای نمایشی ، اعتمادبه نفس ، خودبیانگری ، یادگیری عاطفی-اجتماعی ، آموزش ابتدایی ، کلاس درس فراگیر