رابطه بین سازههای سلامت روحی و معنوی با بهزیستی و روانی و بالندگی

سابقه و هدف انسان موجودی، اجتماعی روانشناختی و معنوی است که علاوه بر نیازهای زیستی نیازهای روانی و روحانی نیز دارد. برآورده شدن نیازهای زیستی موجب استمرار کمی، زندگی یعنی طول عمر و برآورده شدن نیازهای روانی و معنوی هم موجب ارتقای کیفی زندگی و بهروزی می شود. بنابراین پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط بین سلامت معنوی و روحی و بهزیستی روانی و تاثیر و تاثر آنها بر و از هم انجام شده است. روش کار پژوهش حاضر از نوع توصیفی - همبستگی است و داده های آن به روش میدانی از طریق پرسشنامه جمع آوری شده است. جامعه آماری پژوهش شامل افراد ساکن تهران و کرج بود که به روش در دسترس ۲۹۰ نفر به عنوان نمونه به پرسش نامه های سلامت معنوی و روحی و بهزیستی پاسخ دادند و نتایج آن تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: نتایج نشان داد بین سلامت معنوی و روحی و تمام مولفه های آن توکل، توبه، ذکر، تدبر، دعا، تقوا، صبر، عبادت، شکر و خودسازی با بهزیستی رابطه مثبت معنادار وجود داشت و از میان تمام مولفه های سلامت معنوی و روحی صبر و تدبر بیشترین نقش پیش بینی کننده را برای بهزیستی داشتند. نتیجه گیری بر اساس نتایج هر چه فرد به جنبه های معنوی زندگی خود و کیفیت ارتباطش با خداوند توجه بیشتری داشته باشد، از بهزیستی روانی و بالندگی بیشتری بهره خواهد برد. البته با توجه به نتایج این پژوهش مولفه های صبر و تدبر بیشترین نقش پیش بینی کننگی را برای بهزیستی داشتند که بر این اساس می توان به این نتیجه رسید که متمرکز شدن بر این دو سازه معنوی و پرورش باور به حضور خداوند و حکمت او می تواند تاثیر مثبت و معناداری بر تجربه سطح بالاتری از بهزیستی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

بالندگی ، بهزیستی ، سلامت معنوی