رابطه بازداری رفتاری، مسئولیتپذیری و یادگیری خودراهبر با اعتیاد به اینترنت دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بازداری رفتاری، مسئولیتپذیری و یادگیری خودراهبر با اعتیاد به اینترنت دانش آموزان انجام شد. روش این پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش را کلیه دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول پایه نهم در ناحیه یک شهر رشت در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ تشکیل دادند. از این جامعه، با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس و با در نظر گرفتن تعداد ۴۰ نفر به ازای هر متغیر، ۱۶۰ نفر حجم نمونه انتخاب شد. جهت جمعآوری داده ها از پرسشنامه ی اعتیاد به اینترنت یانگ (۱۹۹۸)، مقیاس بازداری رفتاری کارور و وایت ۱۹۹۴، پرسشنامه تجدیدنظر شده شخصیتی کالیفرنیا گاف ۲۰۰۰ و مقیاس یادگیری خودراهبر فیشر، کینگ و تاگو ۲۰۰۱ استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده ها نیز با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندمتغیره انجام شد. نتایج ضریب همبستگی نشان داد که اعتیاد به اینترنت با متغیر بازداری رفتاری ارتباط مثبت و معنادار و با متغیرهای مسئولیتپذیری و یادگیری خودراهبر ارتباط منفی و معنادار دارد. نتایج تحلیل رگرسیون نیز نشان داد که، بازداری رفتاری، ۳۴/۵ درصد تغییرات اعتیاد به اینترنت دانش آموزان، مسئولیت پذیری ۲/۴ درصد تغییرات و یادگیری خودراهبر ۹/۲ درصد تغییرات را پیش بینی می کنند. براساس نتایج به دست آمده از پژوهش حاضر، رابطه بین متغیرهای پیش بین و متغیر مالک (اعتیاد به اینترنت دانش آموزان) یک رابطه خطی را نشان می دهد که بیان گر وجود ارتباط بین متغیرها می باشد. بنابراین می توان با برنامه های مدیریت آموزشی، سبب افزایش احساس مسئولیت پذیری و وظیفه مندی در آموزش و یادگیری برای تحصیلات در دانش آموزان شد و همچنین با کاهش زمینه اضطراب و نگرانی و هدفمند بودن تحصیلات برای دانش آموزان مانعی در جهت وابستگی آن ها به اینترنت و فضای مجازی شد.

کلیدواژه ها:

بازداری رفتاری ، مسئولیتپذیری ، یادگیری خودراهبر ، اعتیاد به اینترنت