اثربخشی درمان آموزش روانی مراقبت پیشرفته بر مولفه های تحریک پذیری (هیجان پذیری، سطح فعالیت و جامعه پذیری) در نوجوانان در معرض خطر ابتلا به اختلال دوقطبی

این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان آموزش روانی مراقبت پیشرفته بر مولفه های تحریک پذیری (هیجان پذیری، سطح فعالیت و جامعه پذیری) در نوجوانان در معرض خطر ابتلا به اختلال دوقطبی، صورت گرفته است. این پژوهش از نوع کاربردی و به لحاظ روش پژوهشی طرح نیمه آزمایشی پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه نوجوانان در معرض خطر اختلال دوقطبی بود که در سال ۱۳۰۴-۱۲۰۴ در مدارس ناحیه ۳ اصفهان مشغول به تحصیل بودند. پس از توزیع پرسشنامه MDQ جهت غربالگیری در بین نوجوانان مدارس ناحیه ۳ شهرستان اصفهان از بین افرادی که نمره بالا به منزله مستعد بودن را در آزمون کسب کردند، ۲۳ نفر به صورت هدفمند انتخاب شدند که به صورت تصادفی در دو گروه کنترل (۱۶ نفر) و آزمایش (۱۶ نفر) قرار گرفتند. در این پژوهش گروه آزمایش تحت درمان آموزش روانی مراقبت پیشرفته قرار گرفتند و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکردند و هر دو گروه در زمان یکسان به پیش آزمون و پس آزمون پاسخ دادند. در ضمن گروه کنترل پس از اتمام پژوهش تحت درمان مذکور قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده در پژوهش نیز شامل پرسشنامه های اختلالات خلقی (MDQ)، تحریک پذیری باس و پلومین و پروتکل جلسات درمانی آموزش روانی مراقبت پیشرفته دیوید میکلوویتز بود. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۰ صورت گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که درمان آموزش روانی مراقبت پیشرفته بر مولفه های تحریک پذیری یعنی هیجان پذیری، سطح فعالیت و جامعه پذیری در نوجوانان در معرض خطر ابتلا به اختلال دوقطبی، اثربخش است. با توجه به یافته های پژوهش می توان نتیجه گرفت که استفاده از روش درمانی آموزش روانی مراقبت پیشرفته می تواند با همراه سازی اعضای خانواده در کنار نوجوانان خود، تحریک پذیری آنها را در این دوره سنی حساس، کاهش داد.

کلیدواژه ها:

آموزش روانی مراقبت پیشرفته ، تحریک پذیری ، اختلال دوقطبی