اثربخشی آموزش ذهن آگاهی مبتنی بر کاهش استرس بر خودمراقبتی و تحمل پریشانی بیماران مبتل به سندرم روده تحریک پذیر

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی بر خودمراقبتی و تحمل پریشانی در بیماران مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر انجام شد. روش پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش، مردان و زنان مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر بودند که در سال ۱۴۰۳ هجری شمسی به متخصصان گوارش در اصفهان مراجعه کرده و بیش از شش ماه از تشکیل پرونده آنها گذشته بود. روش نمونهگیری در دسترس بود. بدین ترتیب با مراجعه به مرکز تحقیقات کبد و گوارش با هماهنگی متخصصان گوارش و روانپزشکان، آزمودنی ها شناسایی شدند که تعداد آنها ۴۶ نفر بودند. ۴۰ نفر موافقت خود را برای همکاری و شرکت در مطالعه اعلام کردند و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل (۲۰ نفر در هر گروه) تقسیم شدند. گروه آزمایش، مداخله آموزشی کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی را طی دو ماه در ۸ جلسه ۹۰ دقیقه ای دریافت کردند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵)، مقیاس خودمراقبتی گالینا و همکاران (۲۰۰۵) و مقیاس خودمراقبتی گالینا و همکاران (۲۰۰۵) بود. داده های حاصل از پژوهش با استفاده از تحلیل کوواریانس و با استفاده از نرم افزار آماری SPSS-۲۳ تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که آموزش کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی تاثیر معناداری بر خودمراقبتی و تحمل پریشانی بیماران مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر دارد (۰.۰۰۱ > p). بر اساس یافته های پژوهش حاضر، می توان نتیجه گرفت که آموزش کاهش استرس مبتنی بر ذهن آگاهی با استفاده از تکنیک های نگرش ذهن آگاهی، فعالیت های ذهن آگاهی، پرداختن به احساسات و عواطف مشکل ساز و تمرینات تنفسی می تواند به عنوان یک مداخله موثر برای افزایش خودمراقبتی و تحمل پریشانی بیماران مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آموزش ذهن آگاهی مبتنی بر کاهش استرس ، تحمل پریشانی ، خودمراقبتی ، سندرم روده تحریکپذیر