بررسی رابطه بین طرح وارهی نقص و شرم با قدرت ایگو با میانجی گری ذهنی سازی در زنان شاغل شهر اصفهان

با توجه به اهمیت سازه های روانشناختی در تبیین سلامت روان و عملکرد شغلی، پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی ذهنی سازی در رابطه بین طرحواره نقص/شرم و قدرت ایگو در زنان شاغل شهر اصفهان انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود و تحلیل داده ها با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری انجام گرفت. جامعه آماری شامل کلیه زنان شاغل در نهادهای دولتی و خصوصی اصفهان در سال ۱۲۰۴ بود که از میان آن ها ۰۰۳ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه یانگ، پرسشنامه قدرت ایگو مارک استروم و پرسشنامه ذهنی سازی فوناگی بود. نتایج تحلیل مسیر در نرم افزار AMOS نشان داد که مدل پیشنهادی از برازش مناسبی برخوردار است. بین طرحواره نقص/شرم و ذهنی سازی رابطه منفی و معنادار (β = -۰.۳۳, p < ۰.۰۱) و بین ذهنی سازی و قدرت ایگو رابطه مثبت و معنادار (β = ۰.۳۱, p < ۰.۰۱) مشاهده شد. در حالیکه اثر مستقیم طرحواره نقص/شرم بر قدرت ایگو معنادار نبود (β = -۰.۱۲, p > ۰.۰۵)، مسیر غیرمستقیم آن از طریق ذهنی سازی معنادار گزارش شد (β = ۰.۲۲, p < ۰.۰۱). ضریب تعیین قدرت ایگو نیز ۰۱۳ بود. این نتایج نشان می دهد که ذهنی سازی نقش میانجی موثری در تبیین تاثیر طرح واره های منفی بر سازه های ایگویی دارد. بنابراین می توان بیان کرد، ذهنی سازی می تواند از طریق بهبود درک حالات ذهنی، آثار مخرب طرحواره نقص/شرم را بر قدرت ایگو کاهش دهد. این یافته ها بر ضرورت طراحی مداخلات رواندرمانی مبتنی بر تقویت ذهنی سازی در زنان شاغل تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

طرحواره نقص و شرم ، قدرت ایگو ، ذهنی سازی ، زنان شاغل