برسی رابطه بین طرح واره رهاشدگی با خودشفقتی با میانجی گری ذهنی سازی در زنان شاغل شهر اصفهان

با توجه به اهمیت نقش مولفه های روانشناختی در بهزیستی روانی زنان شاغل، پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی ذهنی سازی در رابطه بین طرح واره های رهاشدگی با خودشفقتی در زنان شاغل شهر اصفهان انجام گرفت. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بوده و جامعه آماری آن را کلیه زنان شاغل در سازمان ها، شرکت ها، موسسات آموزشی و مراکز درمانی شهر اصفهان در سال ۱۲۰۴ تشکیل داده اند. نمونه ای متشکل از ۰۰۳ نفر از این زنان با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب گردید. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسش نامه طرح واره های ناسازگار اولیه یانگ، پرسش نامه خودشفقتی نف، و پرسشنامه ذهنی سازی فوناگی بودند. پس از گردآوری و تجزیه تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزارهای SPSS و AMOS، نرمال بودن توزیع متغیرها مورد تایید قرار گرفت و تحلیل داده ها با استفاده از روش های آماری مناسب جهت آزمون فرضیه های میانجی گری انجام شد. یافته ها نشان داد که بین طرح واره رهاشدگی و خودشفقتی، رابطه معناداری وجود دارد و ذهنی سازی نقش میانجی گری معناداری در این رابطه ایفا می کند. مسیر غیرمستقیم بین طرح واره رهاشدگی و خودشفقتی با میانجی گری ذهنی سازی از لحاظ آماری معنادار بود (p < ۰.۰۱) و ضریب تاثیر این مسیر غیرمستقیم برابر با ۳.۰۵ گزارش شد. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که ذهنی سازی به عنوان یک سازه روانشناختی پیچیده، می تواند نقش واسطه ای مهمی در کاهش پیامدهای منفی ناشی از طرح واره های ناسازگار اولیه و ارتقای ظرفیت های هیجانی و شناختی همچون خودشفقتی ایفا نماید. این نتایج می تواند در طراحی مداخلات روانشناختی مبتنی بر ذهن آگاهی، ذهنی سازی و اصلاح طرح واره های ناکارآمد در زنان شاغل موثر واقع شود.

کلیدواژه ها:

طرحواره رهاشدگی ، خودشفقتی ، ذهنی سازی ، زنان شاغل