اثربخشی آموزش تمایزیافتگی بر افزایش کیفیت زندگی بیماران تحت درمان نگهدارنده در مرکز درمان اختلال سوء مصرف مواد

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش تمایزیافتگی بر افزایش کیفیت زندگی بیماران تحت درمان نگهدارنده در مرکز درمان اختلال سوء مصرف مواد بود. روش پژوهش مورد استفاده مطالعه طرح نیمه آزمایشی دوگروهی یا پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری شامل، کلیه بیماران تحت درمان نگهدارنده در مرکز ترک اعتیاد عروج واقع در خیابان رودکی شهر اصفهان سال ۱۴۰۲ . تعداد کل بیماران این کلینیک در بازده شروع پژوهش ۱۵۰ نفر بودند که ۴۰ نفر از بیماران مرکز ترک اعتیاد عروج به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (در هر گروه ۲۰) نفر قرار گرفتند. از پرسشنامه سنجش کیفیت زندگی ویر و شربورن (۱۹۹۲) به عنوان پیش آزمون و پس آزمون و پیگیری یک ماهه استفاده شد. برای گروه آزمایش، جلسات آموزش تمایزیافتگی که شامل ۱۰ جلسه ۶۰ دقیقه و به صورت هفتگی برای گروه آزمایش اجرا شد. این طرح درمانی بر اساس طرح یانگ و النگ (۲۰۰۶) براساس کتاب تمایزیافتگی خود از تایتلمن (۲۰۱۴) ترجمه موسوی و عشقی ۱۴۰۲ تدوین شده است. در ضمن گروه کنترل هیچ آموزشی را دریافت نکردند و در لیست انتظار بودند. داده های حاصل از پرسشنامه با آزمون اندازه گیری مکرر تجزیه و تحلیل با استفاده از نرم افزار spss۲۳ تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که آموزش تمایزیافتگی بر افزایش کیفیت زندگی تاثیر معنادار دارد. بنابراین می توان نتیجه گرفت که برای افزایش کیفیت زندگی بیماران مبتلا به اختلال سوء مصرف آموزش تمایزیافتگی موثر بوده است.

کلیدواژه ها:

آموزش تمایزیافتگی ، کیفیت زندگی ، اختلال سوء مصرف مواد