شناسایی ابعاد و مولفه های الگوهای زبانی غیر معیار در رسانه

زبان فارسی با تاریخ و فرهنگ ایرانیان پیوندی عمیق دارد و یکی از ارکان هویت ملی ماست. حفظ و تقویت آن به معنای پاسداری از میراث فرهنگی ماست. این زبان رسمی کشور و زبان اصلی آموزش و ارتباطات علمی است و کیفیت زبان فارسی بر رشد علمی و فکری ما تاثیر مستقیم دارد. زبانشناسان برای بررسی زبان، آن را به سه سطح آوایی، دستوری و معنایی تقسیم می کنند. واجشناسی به مطالعه سطح آوایی، صرف و نحو به بررسی سطح دستوری، و معنی شناسی به تحلیل سطح معنایی می پردازد. در معنی شناسی، روابط معنایی و معانی دقیق واحدهای زبانی بررسی می شود. از گذشته های دور، بالغیون و ادیبان گزاره های کالمی را به خبری و انشایی تقسیم می کردند و برای هر یک اهداف ثانویه ای مانند بشاارت یا ته دید در نظر می گرفتند. امروزه بررسای این معانی ثانویه در حوزه های به نام کاربردشناسای زبان انجام می شود که با فلسفه زبان نیز مرتبط است. زبان فارسی در مطبوعات دارای اشکالات زبانی است که باید بررسی و اصلاح شود. منتقدان زبانی با ارائه مثالهایی از اشتباهات نگارشی و دستوری، پیشنهادهای اصلاحی ارائه می دهند. زبان مطبوعات به ویژه در بخشهای رسانه ای باید به عنوان زبان معیار بی نقص باشد. پژوهش حاضر به تحلیل اشکالات زبانی در مطبوعات پرداخته و الگوهای نایگزین متناسب با زبان معیار فارسی پیشنهاد داده است. این تحقیق مبنایی نظری برای پژوهشهای آینده فراهم می کند و به تثبیت و تحول متعادل زبان فارسی در رسانه ها کمک می کند، زیرا رسانه ها تاثیر زیادی بر زبان و فرهنگ نامعه دارند. یکی از مشکلات زبان معیار، نبود تناسب زمانی بین افعال نمالت معطوف و مرکب اساات. افعال نمالت باید از نظر زمانی و ونهی با هم و با ساااختار نمله هماهنگ باشند به این معنا که اگر زمان فعل نمله اول "ما ای" و ونه آن "التزامی" است، زمان فعل نمله دوم نیز باید "ما ای" و "التزامی" باشد. به عنوان مثال، در نمله "اگر بیشتر مطالعه کنیم، امتحان بهتر داده خواهد شد"، زمان فعل "کنیم" مضارع و زمان فعل "خواهد شد" آینده است. در حالی که در نمله "اگر بیشتر مطالعه کنیم، امتحان را بهتر می دهیم"، هر دو فعل "کنیم" و "میدهیم" مضارع هستند.

کلیدواژه ها:

آسیب شناسی کاربردی ، حذف نابجای فعل ، برنامه های ادبی ، انتماعی ، فرهنگی و ورزشی